"biní" (Contén)

PERSOEIRO

Arquitecto, urbanista e dese-ñador italiano. Realizou, entre outros, os almacéns Rinascente en Roma (1958-1961). No campo do deseño, especializouse no moble. Entre as súas obras máis tardías, destaca o Museo Civico del Chiostro degli Eremitani en Padua (1969-1979).

ESPA¥A

Concello das Illes Balears, no N da illa de Mallorca, na zona de contacto entre a chaira central e os contrafortes da serra da Tramuntana (4.885 h [1996]). Ten importantes extensións de cultivos de secaño (amendoeiras, cerais, viña e oliveiras), canteiras de calizas e industria vitivinícola. Foi fundada no ano 1300 por Xaime II de Mallorca.

PERSOEIRO

Compositor, violinista italiano. Formou o Quartetto Toscano (1765) con Manfredi, Nardini e Boccherini. En 1770 trasladouse a París, e logo orientouse cara ao ballet e á ópera cómica. Dirixiu a orquestra dos teatros Beaujolais (1788-1791) e Louvois (1791-1794), onde estreou as obras Les deux frères (Os dous irmáns, 1788) e Adèle et Erwin (1789). Compuxo, ademais, numerosas pezas instrumentais, sobre todo para corda.

PERSOEIRO

Compositor. Realizou estudios musicais con Sarti en Milán e Boloña (1778-1780). En 1786 instalouse en París, onde foi director de ópera italiana entre 1789 e 1790, e director do Institut National de Musique. Converteu a opéra comique, case reducida ao anecdótico, en instrumento para a descrición de caracteres. Da súa produción, caracterizada polo dominio do contrapunto e pola sonoridade orquestral, destacan as óperas Lodoïska (1791), Médée (1797) e Faniska (1806). Compuxo ademais a peza vogal Réquiem en do menor (1816), misas, cantatas e obras para cámara. Escribiu Cours de contrepoint et de fugue (Curso de contrapunto e fuga, 1835).

PERSOEIRO

Militar e político romano. Tribuno da plebe (67 a C), propuxo a lei que lle outorgou a Pompeio o poder absoluto sobre as costas durante a guerra contra os piratas. Pretor (61 a C) e cónsul (58 a C), apoiou a condena de Cicerón ao exilio. Gobernador de Siria (57 a C), interveu militarmente en Exipto sen o consentimento do Senado para restablecer a Ptolomeo Auletes no trono, pero durante a súa ausencia producíronse desordes e unha sublevación en Siria que non puido sufocar ata o 54 a C. De volta a Roma foi acusado e condenado ao exilio. Achegouse a César durante a guerra civil. Morreu nunha expedición contra os dálmatas.

RIOS

Río de África Ecuatorial, que nace en Gabón, entra en Guinea Ecuatorial e desemboca no Océano Atlántico, nun amplo estuario, despois dun recorrido de 270 km.

PERSOEIRO

Escritor italiano. É autor de narracións (I nostri simili, 1932) e de novelas (La rosa rossa, 1937; Le trincee, 1942; L’onda dell’incrociatore, 1947; Amor militare, 1955; Il cavallo Tripoli, 1956; La calda vita, 1958; e I giochi di Norma, 1964). Postumamente publicouse a compilación poética A sole e al vento (1970).

1. Relativo ou pertencente aos rabinos ou ao rabinismo.

2. Aplícase á escritura de forma semicursiva do alfabeto hebraico derivada da cadrada, usada en libros de importancia menor e en comentarios marxinais de textos principais.

3. Conxunto de obras da literatura hebrea, escritas en hebreo e en arameo, que recollen as opinións dos rabinos sobre cuestións legais (halakà), ou ben coleccións de ensinanzas ou tradicións atribuídas a rabinos notables (haggadà).

1. Partidario do rabinismo.

2. Estudoso da cultura rabínica.

1. Relativo ou pertencente aos sabinianos.

2. Membro dunha escola de xurisprudencia romana fundada por Caio Casio Lonxino, condiscípulo de Masurio Sabino, de quen tomou o nome. Opostos á escola dos proculeianos, tiveron un talante máis conservador e representaban o ius gentium (normas das relacións cos estranxeiros ou entre estes e os cidadáns). A súa existencia e as súas controversias duraron ata os tempos de Marco Aurelio.

1. Relativo ou pertencente aos turbínidos.

2. Gasterópodo da familia dos turbínidos.

3. Familia de moluscos, da clase dos gasterópodos, cun fociño con dous tentáculos, tres apéndices filiformes no pé e unha cuncha de cores nacaradas.