conativo -va

Relativo ou pertencente ao conato.

Aplícase á forma verbal que expresa a idea de esforzo que require a acción. Así, o latín ademais da forma parire (‘parir’), ten a forma conativa partiture (‘ter dores de parto’).

Termo empregado por K. Bühler para designar a función da linguaxe presente nas mensaxes que teñen como finalidade chamar a atención do receptor a través dunha apelación, dunha orde, dunha recomendación ou dunha prohibición, ou para modificar a súa conduta. Tamén se coñece co nome de función apelativa.