didáctico -ca

Relativo ou pertencente á ensinanza.

Que serve para ensinar ou instruír.

Xénero literario que ten como obxectivo principal transmitir as leis dunha ciencia, os preceptos dunha manifestación artística ou coñecementos sobre diversos temas, en especial relixiosos, morais e filosóficos. As obras desta índole subordinan a estética do discurso á ensinanza e adoitan empregar termos precisos, exemplos e unha argumentación rigorosa. A tradición didáctica existe desde a Antigüidade moitos dos libros da Biblia son de carácter sapiencial (Sabedoría e Proverbios) e aleccionador (Evanxeos e Cartas dos Apóstolos). Da literatura grecolatina conservamos, entre outros, os Diálogos, de Platón; De rerum natura (A natureza das cousas), de Lucrecio; as Epistulae ad Pisones (Cartas a Pisón), de Horacio; as Xeórxicas, de Virxilio e o Ars amandi (Arte de amar), de Ovidio. Na Idade Media, os contos, apólogos e fábulas desempeñaban esta función aleccionadora. No Renacemento e no Barroco foi unha práctica habitual, que comenzou cos humanistas como Nebrija, Erasmo, Moro e Castiglione, aos que se sumaron os autores místicos e relixiosos como santa Teresa de Xesús ou frei Luis de León e, no XVII, Quevedo, Gracián, Bossuet ou Fénelon. A preocupación dos ilustrados no XVIII por educar o pobo reflectiuse nas obras de Schiller, Montesquieu ou o padre Feijoo, entre outros, e perpetuouse no s XIX.