dórico -ca

Relativo ou pertencente aos dorios.

  Dialecto do grego antigo, pertencente ao grupo occidental. Comprendía os subdialectos de Megara, Corinto, Laconia, Mesenia, Heraclea, as illas de Creta, Rodas, KÌs, Th›ra e Exina, e as colonias gregas en Italia (Siracusa e Tarento). Ao carecer dunha variante culta unificada, o dórico non tiña unha literatura propia, senón que se presenta en certas producións literarias combinado con outras variedades dialectais.

Na música grega clásica, modo principal formado por dous tetracordios (mi 3 re 3 do 3 si 2 la 2 sol 2 fa 2 mi 2 ). A partir da época medieval, modo formado pola escala de re (con notas naturais) e as súas transposicións, tamén denominado primeiro modo.