dubidar

(< lat dubitāre)

v t e i
1. Ter o ánimo indeciso entre varias opinións, posibilidades ou resolucións que se ofrecen. Na tradición oral recóllense ditos como: “Sempre é ben dubidar para mellor acertar. Xuíz que dubida na condena, abaixo a pena”.
  
  Ex: Dubidou un momento qué sería o mellor para o seu futuro. Dubidaba entre ir a Camariñas ou a Ribadeo.
2. Non estar seguro de algo.
  
  Ex: Dubido que mañá teña tempo de pasar polo despacho. Os científicos dubidan da eficacia do medicamento.
v t e i
Dar pouco creto ao que di alguén.

Ex: Dubido moito que sexa verdade o que me contas. Dubido das túas palabras.
v i
Desconfiar da honradez, lealdade ou intencións de alguén.

Ex: Túa nai xa dubida das túas promesas. Desde que o coñecín dubidei das súas intencións.

Palabras veciñas

Conxugar

VERBO dubidar

Forma verbal: Infinitivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles dubido
dubidas
dubida
dubidamos
dubidades
dubidan

Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles dubidaba
dubidabas
dubidaba
dubidabamos
dubidabades
dubidaban

Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles dubidei
dubidaches
dubidou
dubidamos
dubidastes
dubidaron

Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles dubidara
dubidaras
dubidara
dubidaramos
dubidarades
dubidaran

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles dubidarei
dubidarás
dubidará
dubidaremos
dubidaredes
dubidarán

Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles dubidaría
dubidarías
dubidaría
dubidariamos
dubidariades
dubidarían

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles dubide
dubides
dubide
dubidemos
dubidedes
dubiden

Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles dubidase
dubidases
dubidase
dubidasemos
dubidasedes
dubidasen

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles dubidar
dubidares
dubidar
dubidarmos
dubidardes
dubidaren

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
dubida
-
-
dubidade
-

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles dubidar
dubidares
dubidar
dubidarmos
dubidardes
dubidaren

Xerundio dubidando

Participio dubidado
dubidada
dubidados
dubidadas