¹ electrón

Partícula elemental estable, pertencente ao grupo dos leptóns, cargada negativamente, que constitúe un dos compoñentes fundamentais do átomo. Foi a primeira partícula fundamental que se descubriu; a finais do s XIX dedicouse un esforzo considerable a investigar as descargas eléctricas nos gases enrarecidos. En 1895, Jean Perrin, analizando a carga eléctrica dos raios catódicos, demostrou que transportaban carga negativa. En 1897 J. J. Thomson conseguiu determinar a carga específica das partículas que constitúen os raios catódicos e que denominou electróns. A partir da relación carga/masa obtida por Thomson, Robert A. Millikan puido medir no ano 1909 a carga do electrón e e a súa masa m. O descubrimento do electrón iniciou unha nova etapa da física e corroborou a hipótese de que o electrón é unha das partículas fundamentais do Universo a partir da que se forman todos os átomos. Posteriormente, púidose comprobar que a masa do electrón aumenta coa velocidade, de acordo coa mecánica relativista. Tamén se verificou a natureza ondulatoria do electrón. A produción de electróns libres e o seu comportamento en distintos medios deu lugar á electrónica. Os valores admitidos da carga eléctrica e da masa do electrón son e=-1,60219´10 -19 C, e m e =9,10957´10 -31 kg.

Electrón dun orbital antienlazante dunha molécula.

Electrón emitido por efecto Auger.

Electrón de retroceso do efecto Compton.

Electrón da banda de condución dun sólido.

Electrón emitido por un átomo nunha conversión interna.

Electrón que foi impelido como consecuencia dunha colisión.

Electrón das capas máis externas dun átomo e, nun sólido, electrón da banda de valencia.

Electrón único situado nun orbital atómico ou molecular.

Electrón dun gas ionizado que, en presenza dun campo eléctrico, gaña enerxía máis rapidamente do que a perde por colisións co resto de partículas do gas.

Cada un dos electróns que, xunto con outro de spin oposto, ocupa un orbital atómico ou molecular.

Electrón dun orbital enlazante dunha molécula.

Electrón que, respecto a outro, ten os mesmos números cuánticos n e l.

Electrón introducido por unha impureza e dispoñible para a condución nun semicondutor.

Electrón das capas internas dun átomo, que non intervén nin nos procesos químicos nin nos de condución.

Electrón da capa K dun átomo, cun número cuántico principal n=1.

Electrón da capa L dun átomo, cun número cuántico principal n=2.

Electrón de enerxía non cuantificada, como ocorre cos electróns que escaparon da atracción do núcleo ou dos que se moven libremente pola rede cristalina dun metal.

Electrón que ten unha función de onda neglixente fóra das proximidades do átomo ao que pertence.

Electrón da capa M dun átomo cun número cuántico principal n=3.

Electrón da capa N dun átomo cun número cuántico principal n=4.

Electrón que ten unha función de onda non confinada ás proximidades dun núcleo, senón que se estende por unha molécula ou estrutura cristalina.

Electrón da capa O dun átomo cun número cuántico principal n=5.

Electrón da capa electrónica dun átomo.

Electrón de condución ou, de xeito menos preciso, da capa exterior dun átomo.

Electrón producido nunha desintegración radioactiva e, por extensión, electrón que ao colisionar cun átomo dá lugar á emisión doutro electrón.

Electrón excedente respecto ao número determinado polo equilibrio térmico e que, nos metais, ten unha enerxía superior á do nivel de Fermi.

Electrón de velocidade relativista.

Electrón emitido por un sólido como consecuencia da colisión cun electrón primario.