Hermida

Apelido toponímico que procede do latín erēmīta ‘ermitán’, ‘santuario’, termo, á súa vez, derivado do latín tardío eremus ‘deserto’, que ten a súa orixe no grego ἕρημος ‘solitario’, ‘deserto’. A presenza do h- protético antietimolóxico débese á presión castelanizadora sufrida na onomástica galega desde o s XV, pois a forma xenuína -aínda que non a máis frecuente- debería ser Ermida.

Liñaxe que trae por armas, en campo de goles, un castelo de prata, aclarado de azul, entre dous bordóns de peregrino, de ouro, con cadansúa cabaza, un en cada flanco; bordo de ouro, con catro vieiras de goles, unha en xefe, outra en punta e unha en cada flanco.