magnesio

  Elemento metálico que pertence á familia dos alcalinotérreos, situado no grupo II A da táboa periódica, entre o berilio e o calcio, e peso atómico 24,305. É un elemento de transición entre os metais alcalinotérreos e os alcalinos, que ten número de valencia +2. Forma o ión Mg +2 , e pode producir sales dobres ou triples. É de cor abrancazada, moi dúctil e maleable, e non se atopa en estado libre, pero os seus compostos ocupan o oitavo lugar en abundancia da litosfera. Tamén existe en augas minerais, en forma de sulfato, cloruro ou carbonato, e nos tecidos animais. É un axente redutor forte, reacciona cos ácidos con liberación de hidróxeno e o método de obtención máis empregado é o da electrólise do seu cloruro derretido ou do seu óxido. É un elemento importante na glicólise muscular (activación do ATP), no proceso de osificación e no mecanismo de excitabilidade neuromuscular. Emprégase en pirotecnia, na obtención dos compostos de Grignard, como o constituínte das bombas incendiarias e, en metalurxia, na obtención de aliaxes lixeiras.

Sólido en forma de cristais delicuescentes, que se obtén coma produto secundario na extracción do KCL. Emprégase nos extintores de incendios e, en medicina, como laxante.

Sólido en forma de pos brancos moi lixeiros e inodoros, que se obtén como resultado da combustión do magnesio ou por calcinación do seu hidróxido ou carbonato. Emprégase como material refractario e, en medicina, como antiácido e laxante.

Sólido en forma de pos ou cristais eflorescentes, dun sabor amargo e refrescante, que se obtén por tratamento do carbonato de magnesio con ácido sulfúrico. Cos sulfatos alcalinos e o sulfato amónico forma sulfatos dobres que cristalizan con seis moléculas de auga: M 1 2 Mg(SO4)2·6H 2 O. Emprégase na fabricación da illantes térmicos, e en medicina como colagogo e catártico.