magnetismo

Forza de atracción dun imán.

Conxunto de fenómenos de atracción e repulsión que producen os imáns ou as correntes eléctricas.

Parte da física que estudia as propiedades dos campos magnéticos e as interaccións entre os imáns. O seu obxecto de estudo limítase ao dos imáns desde que en 1819 H. C. Ørsted demostrou que existía unha relación entre os fenómenos eléctricos e os magnéticos. M. Faraday e J. Henry concretaron esta relación, e foi J. C. Maxwell quen o expuso, aínda que as súas ecuacións só describen o comportamento macroscópico das substancias eléctricas e magnéticas. En 1852 W. Weber propuxo que o magnetismo tiña relación coa estrutura íntima da materia, o que foi interpretado despois por P. Langevin e P. Weiss, ata que se admitiu que é unha propiedade de natureza atómica ou subatómica, debido a que os átomos ou ións presentan momentos magnéticos non nulos. Segundo a orientación dos momentos magnéticos, fálase de diamagnetismo, paramagnetismo, ferromagnetismo, ferrimagnetismo e antiferromagnetismo.

Magnetismo que queda nunha substancia magnética ao ser suprimida a excitación magnética.

Conxunto de fenómenos relacionados co comportamento magnético do globo terrestre.

Atracción que unha persoa ou cousa exerce sobre outra.

Acción que unha persoa exerce sobre outra nunhas determinadas condicións e que producen fenómenos de suxestión e de hipnotismo.