ornamentación

Conxunto de elementos que serven para ornamentar.

Conxunto de pezas ou elementos accesorios que se utilizan para embelecer unha obra de arte, xeralmente arquitectónica. Baseouse xeralmente en dous procedementos estilísticos: un, de espírito abstracto e ornamentación xeométrica, que caracterizou a decoración primitiva e que deixou pegada nunha ampla arquitectura. As formas primitivas, orixinadas ao principio polo material adoptado e polo procedemento seguido, deron lugar aos temas xeométricos (grecas, cruces, dentes de serra, dados) presentes na arquitectura desde a arte exipcia ao neoclasicismo. O outro tipo de adorno que aparece ininterrompidamente ten o fundamento na imitación de formas vexetais e na vontade de converter elementos efímeros en esquemas estables (grilandas, follas, floróns). Neste tipo inclúese tamén a tendencia que utiliza formas vexetais e as veces animais e humanas, non só como motivo ornamental senón para dar vida a estruturas funcionais, principalmente columnas. Plasticamente, en ambos os dous procedementos, o soporte condiciona a composición. A arte contemporánea tendeu a menosprezar calquera elemento ornamental e exaltou, pola contra, tanto a calidade dos materiais en bruto coma a das formas puras.