radiación

Emisión e propagación de enerxía sen necesidade dun soporte material. Para representar a traxectoria dunha radiación na súa propagación polo espazo, ideouse o raio. Segundo a súa orixe, fálase de radiación térmica (ou calorífica) cando é emitida por un corpo en virtude da súa temperatura, de radiación electromagnética se foi creada por cargas eléctricas en movemento respecto ao observador, e de radiación do corpo negro no estudo da absorción e a emisión de enerxía radiante do corpo negro. Calquera que sexa a súa orixe, é a onda electromagnética a que representa fisicamente unha radiación no estudo do seu comportamento durante a súa propagación. Por iso, unha radiación caracterízase pola súa frecuencia (ou lonxitude de onda), intensidade e polarización. As diferentes leis ou teorías sobre a radiación foron propostas por Boltzmann, Kirchhoff, Planck, Rayleigh, Stefan e Wien.

Partícula elemental emitida polos núcleos radioactivos.

Enerxía emitida en forma de radiación electromagnética pola atmosfera como consecuencia do seu quecemento, e que varía dun lugar a outro. A atmosfera é practicamente transparente ás radiacións de pequena lonxitude de onda; pola contra, as de gran lonxitude de onda son absorbidas en gran medida polo dióxido de carbono, o ozono e o vapor de auga.

Porción da radiación atmosférica que é devolta á Terra, cuxo principal responsable é o vapor de auga.

Radiación electromagnética que provén de todas as direccións do espazo, resultado da superposición no espazo das emisións individualmente débiles de fontes que emiten principalmente nas bandas de radio e de raios X. Un dos compoñentes da radiación cósmica de fondo é a radiación cosmolóxica de fondo.

Radiación electromagnética proveniente de todas as direccións do espazo, que presenta a mesma intensidade en calquera delas, e cuxa distribución de enerxías é semellante á que emite un corpo negro á temperatura de 3K. Considérase que é a emisión residual do Big Bang que, segundo o modelo cosmolóxico estándar, deu lugar ao actual Universo. Foi descuberta por A. A. Penzias e R. W. Wilson en 1964; posteriormente, R. Dicke e os seus colaboradores propuxeron que podería tratarse da radiación residual proposta por G. Gamow no seu modelo cosmolóxico.

bremsstrahlung.

Efecto previsto teoricamente por S. Hawking baseándose na relatividade xeral e na mecánica cuántica, polo que un burato negro pode emitir certo tipo de radiación, debido ao seu aumento de entropía.

Radiación electromagnética emitida por un electrón que xira nunha órbita circular, e que presenta catro propiedades que a fan moi útil: é unha emisión moi focalizada no plano da órbita; o seu espectro de emisión é continuo (radiación branca) e presenta un máximo a unha lonxitude de onda; e é unha radiación moi intensa e totalmente polarizada no plano da órbita.

Diferenza ou balance entre a radiación emitida pola superficie terrestre (radiación terrestre) e a absorbida proveniente da atmosfera (radiación contraria). Mídese co piroxeómetro. Algúns autores denomínana tamén balance de radiación de onda longa.

Enerxía emitida polo Sol en forma de radiación electromagnética. Pode ser considerada como unha colección ou espectro de ondas dunha ampla gama de lonxitudes de onda, e o seu espectro está constituído por raios X (0,002 ìm-0,010 ìm); raios gamma e raios ultravioletas (0,010 ìm-0,400 ìm), cuxo conxunto transporta o 9% da enerxía total; raios visibles (0,410 ìm-0,700 ìm), que representan o 41%; e raios infravermellos (0,700 ìm-1 000 ìm), que implican o 50%. Defínese como radiación de onda curta o intervalo que comprende lonxitudes de onda entre 0,2 ìm e 5 ìm, e como radiación de onda loga o intervalo comprendido entre 5 ìm e 100 ìm; polo tanto, o 99% da radiación solar é de onda curta. A Terra recibe, por termo medio, un fluxo de radiación aproximadamente igual a 2 cal/cm 2 min, valor chamado constante solar. A atmosfera absorbe e reflicte unha parte importante da radiación solar. Por termo medio, para a superficie terrestre, só o 53% da radiación que chega ás capas superiores da atmosfera alcanza o solo. Esta fracción chámase radiación global e está constituída polos raios que teñen unha traxectoria ininterrompida (radiación directa) e por outros que foron previamente reflectidos e refractados pola atmosfera (radiación difusa). Para medir a radiación directa empréganse os pirheliómetros, e para a radiación global os piranómetros.

Enerxía emitida pola superficie terrestre en forma de radiación electromagnética, como consecuencia do quecemento que experimenta a Terra pola absorción da radiación solar, e que está xeralmente localizada na rexión dos raios infravermellos.

Conxunto de figuras xeométricas que teñen un punto común. Así, fálase de radiación de rectas ou de radiación de planos.

Figura cunha disposición radial.