tabaco

(< ár clásico tub[b]āq)

[PLANTA]
1. s m
  Planta herbácea anual ou perenne, de 1 a 3 m de altura, con follas de ata 50 cm de longo, elípticas ou lanceoladas, acuminadas e sésiles ou subsésiles, flores de cor crema ou rosa pálida, coa corola infundibuliforme, dispostas en panícula, e de froitos en cápsula ovoide. O tabaco procede de América tropical, onde xa era coñecido polos indíxenas.
2. tabaco de montaña
  árnica.
3. tabaco de xardín [Nicotiana glauca, Fam das solanáceas]
  Arbusto de 2 a 5 m de altura, con follas alternas, elípticas, verde claras, flores de corola tubular amarela, agrupadas en panículas terminais, e froitos en cápsulas elipsoidais. Provén de América do Sur e cultívase como ornamental.
s m [IND]
Produto que se obtén das follas do tabaco ao sometelas ás oportunas operacións e tratamentos, que se emprega para fumar en forma de cigarros ou en pipa. Tamén pode mastigarse ou aspirarse polo nariz. Atribúese o descubrimento do tabaco ao mariñeiro Rodrigo de Jerez, un xudeu converso que participou na primeira expedición colombina.

Refráns