tuba
tuba
(< lat tuba ‘trompeta’)
-
s
f
-
[HIST/MÚS]
Trompeta longa de bronce dos antigos exércitos romanos. O tubo, duns 13 dm de lonxitude, remataba nun pavillón moi aberto e o seu son era rouco.
-
[MÚS]
Instrumento aerófono de embocadura semiesférica, con tubuladura curvada de metal, sección cónica e pavillón amplo. De aspecto semellante ao bombardino, ten catro pistóns. Construído en 1835 por G. Moritz en Berlín, ten seis pistóns e forma parte da orquestra.
-
[HIST/MÚS]
-
s
Persoa que toca este instrumento.