urarteo -a

1. adx
  Relativo ou pertencente a Urartu, aos seus habitantes ou á súa lingua.
2. s
  Natural ou habitante de Urartu.
[ETNOL/HIST]
1. adx
  Relativo ou pertencente ao pobo urarteo.
2. s
  Individuo do pobo urarteo.
3. s m pl
  Pobo que habitou nas proximidades do lago de Van (Turquía), que estendeu os seus dominios cara a Cilicia e o N de Siria, ata que os escitas tomaron a súa capital en 609 a C.
s m [LING]
Lingua propia de Urartu que semella estar emparentada co hurrita. Escribíase en caracteres cuneiformes, nun silabario derivado do sumerio-acadio.

Palabras veciñas