fiducia

(< lat fiducĭa‘confianza’)

s f [DER]
Pacto polo que, no dereito romano, se recibía unha cousa moble, inmoble, semovente ou un escravo, coa obriga de cedela de novo a un terceiro ou ben cumprir outra obriga similar. Tiña o carácter de obriga accesoria a outro contrato e servía para dar unha garantía real. Usouse ata o final do período clásico do dereito romano.
[DER]
1. s f
  Pacto polo que unha persoa lle concede a outra (fiduciario) a titularidade dun ben ou dun dereito cunha finalidade determinada que só as partes coñecen.
2. fiducia ‘cum amico’
  Fiducia na que o fiduciario é simplemente un testaferro.
3. fiducia ‘cum creditore’
  Fiducia constituída cunha finalidade de garantía.

Palabras veciñas