² agostiño -ña

Relativo ou pertencente a santo Agostiño.

Relativo ao agostinismo, conxunto das doutrinas filosóficas influídas pola obra de Agostiño.

Relativo ou pertencente aos agostiños.

Membro dunha orde relixiosa xurdida a partir da reforma iniciada por Andrés Díaz no convento da Madonna dell’Oliva, de Nápoles, no ano 1592; o Papa Clemente VII autorizou, no ano 1599, que recibisen novicios. Orde independente dende o ano 1912, une a vida contemplativa coa activa.

Membro dunha orde relixiosa xurdida como reforma dos cóengos, en tempos da reforma gregoriana, que recibiu o seu estatuto canónico de mans do Papa Urbano II (1088-1099), e que recollía as experiencias dos monxes de San Rufo de Aviñón, fundados no 1309. As principais congregacións medievais foron a do Santísimo Salvador de Letrán, a de san Rufo de Aviñón, a do Santo Sepulcro, a de san Víctor (1110), preto de París, a dos xilbertinos de Inglaterra (1189), a de san Mauricio de Agaune, en Suíza (1124), a de San Bernardo de Menton, nos Alpes (1081), a de Marbach (1094), a de san Eloi de León, que no 1170 se incorporou aos cabaleiros de Santiago, a de Windesheim (1387). Actualmente, destas congregacións confederadas no ano 1959, quedan a do Santísimo Salvador de Letrán, a de san Mauricio de Agaune, a de San Bernardo de Menton, a de Windesheim, e a da Inmaculada Concepción, fundada no 1866. De moitas destas ramas quedan hoxe as congregacións, tamén federadas, de santo Agostiño, do Santo Sepulcro, de san Víctor, de Windesheim-Letrán, dos Hospitalarios da Misericordia (Francia) e a congregación do Santo Espírito de Saxonia (Polonia).

Membro da orde mendicante creada polo Papa Alexandre IV (1256). Xurdiu do agrupamento nunha soa institución de diversos grupos de ermitáns que escolleron a Regra de santo Agostiño en oposición á regra, máis contemplativa, de san Bieito.

Membro dunha orde relixiosa xurdida como reforma da congregación dos ermitáns de santo Agostiño, na Provincia de Castela, presidida entón por frei Luís de León (1537-1591). Os primeiros conventos femininos desta rama reformada foron fundados en Madrid (1589) e en Eibar (1603). A petición de Filipe III de España, a orde dedicou atención especial ás misións no Extremo Oriente. A desamortización do 1835 provocou a súa case total desaparición en España. Restaurada no 1912 por Pío X, que lles concede o estatuto de orde totalmente independente dos ermitáns de santo Agostiño.

Membro dunha das diversas ordes e congregacións relixiosas xurdidas da espiritualidade agostiña. Santo Agostiño estableceu unha comunidade de clérigos para o que escribiu unha regra monástica que, xuntamente cos sermóns De vita et moribus clericorum e as Enarrationes super psalmum 132, forman os documentos que alicerzan o ideal monástico. Tamén dirixiu un grupo de mulleres que vivían comunitariamente coa súa irmá. Malia que non existe unha orde que prolongue as anteditas comunidades de Tagaste e Hipona, son numerosas as institucións relixiosas que se alicerzan nas directrices espirituais de santo Agostiño, das que cómpre salientar as familias relixiosas da chamada Orde de santo Agostiño e os institutos que se inspiraron na chamada Regra de santo Agostiño.

Membro dunha congregación relixiosa fundada en 1845 polo pai de Alzon, e dedicada especialmente ao ensino e á publicación, entre outras, do diario La Croix de París.