Amaro/Amara

Nome posiblemente de orixe celta derivado de *maruos “morto” > *n-maruos > *amaruos > Amaros co significado de ‘inmortal, inmorredoiro’. Menos probables parecen outras orixes: lat amarus ‘amargo, áspero’; xerm Ademaro ‘célebre na loita’ e grego amaurós ( ἀ -μαυρός ‘escuro, confuso’) e tampouco é seguro que teñan que ver con este nome o apelido Amarelo e o topónimo Amarelle. O hipocorístico deste nome para ao feminino é Mara. Na tradición oral recóllense cantigas como: “O tío Amaro era xastre / pero despois foi ladrón. / Non houbo xastre no mundo / que non roubase un calzón”, “Se me ve, Marica, / ha de ser contigo, / se non neste monte / quédome soliño”, “Vaite de aí, Amaro, / non me des máis pena, / que ha de vir meu amo / traerme a merenda”, “San Amaro é amigo da neve”, “San Amaro tira a reuma e pon chagas”, “O día de san Amaro salta a pedra no arado”, “O día de san Amaro bota os trompos ao faiado”, “Meu divino san Amaro, tírame esta dor de cabeza que traio”, “O san Amaro de Petelos / é o quince de xaneiro, / ten os zapatiños brancos / para salir de paseo”, “ San Amariño do Porto / éche o quince de xaneiro: / todos van ao san Amaro, / solo eu quedo no eido”, “San Amaro de Barouta / veño dunha remaría / e mañán marcho pra ioutra”, “Señor San Amaro de Oira, / feito de pau de ameneiro, / irmán das miñas chanquiñas / criado no meu lameiro”, “Se vas ao san Amaro, / non vaias ao da Ribeira, / outro san Amaro queda / nas Ventas das Barreiras”.