áureo -a

Que é de ouro.

Que é dunha cor semellante ao ouro.

Que resulta precioso, excelentísimo, de carácter óptimo.

Moeda de ouro romana chamada en latín aureus. Os primeiros áureos apareceron a finais da República, nos tempos de Sila, pero non se cuñaron ata a época de César. Equivalía a vinte e cinco denarios. Os seus múltiplos eran o binius ou binio (de duplo valor), o ternius ou ternio (triplo) e o quaternius ou cuaternio (cuadruplo); a partir do s III apareceron o quinarius ou quinario (quíntuplo valor) e o triens/tremis ou triente (tercio). Durante a época imperial a crise económica obrigou a ir reducindo o peso de todas as moedas. Dende mediados do s III o áureo converteuse nun lingote de ouro cun selo oficial que garantía a súa lei. Coa reforma monetaria de Constantino tomou o nome de solidus aureus (sólido áureo) ou simplemente solidus (sólido).

Número dado pola expresión (1.+*5)/2, que equivale aproximadamente a 1,618 e que corresponde a unha proporción considerada particularmente estética. Tamén se coñece como número de ouro.

Número de orde do ano civil gregoriano, considerado dentro do ciclo lunar ou ciclo de Metón (de 19 anos de duración). Como ao primeiro ano da nosa era lle corresponde o 2 como número áureo, para obter o número áureo de calquera ano civil gregoriano haberá que aumentar unha unidade ao número do ano e dividilo entre 19.