blindar

(< fr blinder)

v t
Protexer exteriormente, xeralmente con pranchas de ferro ou aceiro, as cousas ou lugares contra os efectos do lume, as balas, o roubo, etc.

Ex: Dispararon contra el, pero non resultou ferido pois ía nun coche blindado.
Confrontacións: acoirazar.
v t [INFORM]
Protexer mediante aplicacións e mecanismos de defensa unha rede informática, para evitar que sexa alterado o seu funcionamento, modificados ou subtraídos datos ou documentos que conteña e para que non sexan recibidos nela arquivos non desexados.

Palabras veciñas

Conxugar

VERBO blindar

Forma verbal: Infinitivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles blindo
blindas
blinda
blindamos
blindades
blindan

Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles blindaba
blindabas
blindaba
blindabamos
blindabades
blindaban

Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles blindei
blindaches
blindou
blindamos
blindastes
blindaron

Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles blindara
blindaras
blindara
blindaramos
blindarades
blindaran

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles blindarei
blindarás
blindará
blindaremos
blindaredes
blindarán

Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles blindaría
blindarías
blindaría
blindariamos
blindariades
blindarían

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles blinde
blindes
blinde
blindemos
blindedes
blinden

Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles blindase
blindases
blindase
blindasemos
blindasedes
blindasen

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles blindar
blindares
blindar
blindarmos
blindardes
blindaren

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
blinda
-
-
blindade
-

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles blindar
blindares
blindar
blindarmos
blindardes
blindaren

Xerundio blindando

Participio blindado
blindada
blindados
blindadas