burla

burla

(< superlativo latburrŭla < lat burrae, -ārum ‘necidade’)

  1. Municipio da Comunidad Foral de Navarra, situado ao L de Iruña-Pamplona, na marxe esquerda do río Arga (15.366 h [1996]). Está integrado na área urbana de Iruña-Pamplona, coa que mantén estreitos vínculos funcionais. Atópanse neste concello mananciais de aguas minerais. É un punto xacobeo de gran relevancia, atravesado polo camiño navarro de peregrinación a Santiago.

  2. s f

    Acción, palabras ou xestos que se lle fan a unha persoa ou cousa co obxecto de convertela en motivo de risa ou escarnio.

    Ex: A burla que lle fixeron os nenos no colexio foi moi cruel.

    Confrontacións: arremedo, broma, escarnio, esmorga, sarcasmo, mofa.
  3. s f

    Engano que se lle fai a alguén aproveitándose da súa confianza.

Frases feitas

  • Facer burla. Escarnecer con palabras feitos, xestos ou ditos. Ex: Así que deu a volta, fíxolle a burla ao mestre por lle chamar a atención.

Refráns

  • A burla é ben deixala cando máis agrada.
  • As burlas son vésperas das veras.
  • Burla burlando, dinse moitas verdades de cando en cando.
  • Burla con dano non dura un ano.
  • Burládevos co louco na casa e burlará convosco na praza.
  • Burlando, nin de veras.
  • Burlas de mans, xogos de viláns.
  • Búrlate do tolo na casa, burlarase de ti na praza.
  • Co ollo e coa fe non vos burlés.
  • Coas burlas non te metas, que poden saírche veras.
  • Hai quen se burla e mais se confesa.
  • Hai quen se burla, para face-Ia súa.
  • Nin en burlas nin en veras co teu amo partas peras.
  • Ninguén corra a ninguén, que corrido pode ser el.
  • Non hai peor burla cá derradeira.
  • Se o burlador fose burlado, non se amostre anoxado.
  • Tamén sei face-Ia burla de quen de min a fixer.
  • ¡Madia leva o que pode rirse de todos, cando todos se empenchan en rirse del!