"AGN" (Contén)

FILOSOFOS

Filósofo italiano. Historiador da filosofía e formulador dunha versión do existencialismo na obra Esistenzialismo positivo (Existencialismo positivo, 1948).

PERSOEIRO

Rei de Galicia Asturias e León (866-910). Fillo de Ordoño I, que o elixiu para sucedelo nomeándoo Rei de Galicia. Este feito ocasiona a sublevación dos condes galegos Hermenexildo, que trataba de usurparlle a coroa, e o lucense Froila Vermúdez, que o acada, facéndoo fuxir a Castela; os propios homes do usurpador asasínano e proclaman Rei a Afonso. Ao longo do seu Reinado sucedéronse en Galicia as revoltas na súa contra: no 866 será novamente Hermenexildo quen se rebele; derrotado, perde os seus bens, doados polo Rei en agradecemento á basílica compostelá. Consonte o pulo que a Córdoba musulmá acadara, que obrigaba ao pago de diversas imposicións aos reinos cristiáns e á intervención na súa política interna, Afonso decidiu axudar no 873 aos Banū Qasī fronte ao Emir de Córdoba, Mu ḥ ammad I. No 876 aliouse co muladita de Mérida, ibn Marwān, vencendo entrambos o exército cordobés. No 877, ibn Marwān abandonou Badajoz poñéndose baixo a protección do rei cristián. O...

PERSOEIRO

Rei de Aragón (1416-1458). Fillo de Fernando, quen deixou trazada a política xeral dos reinos proseguida polos seus fillos, e Leonor de Alburquerque. Mostrou unha sensibilidade ao catalán moi axiña, aínda que no Parlamento de Barcelona (1416) fixera a proposición real en castelán, nas Cortes de Sant Cugat (1419) leu a proposición en catalán. En Sardeña afianzou o dominio catalán (1420) grazas a un acordo co vizconde Guillerme III de Narbona e na illa de Córsega puxo cerco a Bonifacio para facer efectivo o título de Rei de Córsega; así mesmo, entrou na cidade de Nápoles logo de vencer por terra a Luís de Anjou e por mar aos xenoveses. Afonso volveu a Catalunya e permaneceu nove anos nos seus reinos ibéricos. A súa política exterior estivo marcada pola oscilación de intereses entre a expansión mediterránea e a peninsular, con predominio definitivo da primeira. As guerras dos Trastámara de Aragón contra os de Castela, que custaron a vida do infante Enrique (1445), procuraron o dominio de Toledo...

1. Parentesco de consanguinidade por liña exclusivamente masculina.

2. Parentesco civil existente entre o pater familias e todas as persoas sometidas á súa patria potestade.

1. Que carece de mandíbulas.

2. Nome que designa as especies de homínidos que carecen de mandíbulas prominentes, polo que presentan unha faciana caracterizada pola verticalidade.

3. ertebrado que pertence á superclase dos agnatos.

4. Superclase de vertebrados acuáticos dos filocordados que non presentan mandíbulas. De aspecto semellante aos peixes presentan un esqueleto cartilaxinoso e unha boca zugadora con dentes duros. A este grupo pertencen os vertebrados fósiles máis antigos, procedentes dos estratos Silúrico e Devónico. Forman parte desta superclase os ostracodermos fósiles e os ciclóstomos, como a lamprea.

PERSOEIRO

Industrial e financeiro italiano. Fundou en 1899 a Fabbrica Italiana Automobili Torino (FIAT) da que foi presidente dende o ano 1920 ata a súa morte. O seu neto Giovanni Agnelli (Turín 1921) é presidente do grupo FIAT dende 1966, e membro do consello executivo da Trilateral. Foi nomeado senador vitalicio en 1981.

PERSOEIRO

Emperatriz da Alemaña, casada co Emperador Enrique III (1043). Asumiu a rexencia do Imperio durante a minoría de idade do seu fillo Enrique IV (1056-1062), sendo deposta pola nobreza.

PERSOEIRO

Rapaza duns 12 anos que morreu mártir, degolada. Os testemuños do seu martirio datan do s IV e a lenda posterior fíxoa irmá de santa Emerenciana. Represéntase cun año nos brazos. A súa festa celébrase o 21 de xaneiro.

PERSOEIRO

Matemática italiana. Sobresaíu pola súa precocidade. Publicou moitas obras, das que a máis importante é Istituzioni Analitiche ad uso della gioventù italiana (1748), na que trata a chamada cúbica de Agnesi.

1. Antigamente, aprobación ou recoñecemento dun dereito.

2. anagnórise.

1. Nome adicional ou epíteto.

2. Sobrenome romano individual que se podía agregar ao convencional sistema dos tria nomina (praenomen, nomen, cognome). Nun principio, engadíase simplemente ao prenome (praenomen) e ao nome xentilicio. Posteriormente, coa subdivisión das gentes en estirpes, o agnomen primitivo converteuse en hereditario, pasando a se converter en apelido ou nome de familia (cognome). Tiña a súa orixe nunha característica particular, eiva ou ocupación predilecta do individuo ao que se lle aplicaba. Así, por exemplo, Decimus Iunius Brutus Gallaicus, famoso por levar a cabo a primeira campaña contra os gallaeci.