"Asam" (Contén)

FAMILIAS

Familia de pintores e decoradores alemáns, notables representantes do Barroco bávaro do século XVIII. O pai Hans George (Rott 1649 - 1711) foi pintor de frescos en Benediktbeuern e Fürstenfeld. Os seus fillos Cosmas Damian Asam , pintor, (Benediktbeuern 1689 - Weltenburg 1739) e Egid Quirin Asam (Tegernsee 1692 - Mannheim 1750), escultor e estucador, foron tamén arquitectos. Ambos os dous traballaban case sempre en conxunto. Viaxaron a Roma (1712-1713) onde estudiaron as obras de Bernini, Pietro de Cortona e Andrea Pozzo, entre outros. Ao seu regreso introduciron o gusto italiano no Barroco bávaro. Das súas obras destacan o altar maior de Rohr, a restauración do interior da Catedral de Freising, a Igrexa de Weltenburg, mostra do ilusionismo barroco, a decoración da abadía de Einsiedeln (Suíza) e a Igrexa de Johann-Nepomuk (1733-1735), en Múnic, máximo expoñente do seu estilo. Cosme Damian pintou os frescos da igrexa abacial de Osterhofen...

PERSOEIRO

Pintor. Formouse na escola de Llotja en Barcelona e foi discípulo de Federico de Madrazo en Madrid e de Delaroche en París. É autor de composicións de tradición romántica e de decoracións murais, como a do Liceu de Barcelona; así mesmo, destacou como retratista. Obtivo a medalla de ouro na Exposición Universal de Barcelona de 1888.

1. Relativo ou pertencente ao casamento.

2. Que ou quen promove ou argalla casamentos. Na tradición oral recóllense ditos como: “A muller casamenteira que arranxa un casamento ten a festa enteira”.

3. Que ou quen é afeccionado a emparellar persoas.

1. Acción e efecto de unir dúas persoas en matrimonio. Na tradición oral recóllense ditos como: “Algo terá o casamento cando o bendicen. Casamento malo logo é concertado. Casamento por interés, o contento dura un mes. Casamento sinxelo; nin el leva capa, nin ela mantelo. O casamento é bo de facer, mais quen o ha de soster, moito ten que saber. O casamento i o caldo, en quente e pelando. O casamento parece cousa do vento: canto ás veces máis se trata, máis logo se desbarata”.

2. 1. Cerimonia pola que se contrae matrimonio.

   2. Festa que acompaña a cerimonia pola que se contrae matrimonio.

3. Paga que os patróns nobres lles esixían aos mosteiros cando casaba unha das súas fillas e que se destinaba para o dote ou para o mantemento do novo matrimonio.

4. Compromiso que adquiren os noivos de unirse despois de dar a súa palabra.

5. Unión de dous irmáns dunha familia con dúas irmás doutra, ou a unión dun home e dunha muller pertencentes a unha familia, cunha muller e un home doutra. Por este compromiso, ao saír da casa paterna, renunciaban reciprocamente á herdanza dos seus pais para adquirir a dos sogros.

6. Convenio ou pacto feito en capítulos matrimoniais.

7. Sociedade familiar creada por medio dun pacto de comunidade de bens entre dous matrimonios, un deles sen fillos, unidos entre eles por vínculos de parentesco, e que establece unha relación de sucesión comunitaria.

PUBLICACIÓNS

Publicación aparecida en Pontevedra en agosto de 1894 como voceiro das asembleas pedagóxicas que se estaban a celebrar na cidade. Editáronse un total de dez números. Dirixida por Xosé Durán Alonso, contaba cun consello de redacción formado por E. Lorenzana, E. Couto Salcedo, Xosé López Otero e Xosé Juncal Berdulla. Pertenceu á Asociación de Maestros de Pontevedra.

1. Disonancia coas correntes, as condicións ou as circunstancias do momento.

2. Diferencia entre as fases instantáneas de dúas magnitudes periódicas da mesma frecuencia. Na corrente eléctrica alterna é frecuente a existencia dun desfasamento entre a intensidade e a diferenza de potencial. O ángulo que forman os vectores representativos de ditas magnitudes chámase ángulo de desfasamento e o seu coseno é o factor de potencia. Segundo o signo, fálase de avance de fase ou de retardo de fase.

3. Diferencia de niveis tecnolóxicos entre dous espacios económicos, un atrasado con respecto ao outro, que se mide polos gastos efectuados na investigación e desenvolvemento en cada un deles.

PERSOEIRO

Pintor. Estudiou arquitectura e pintura na Escuela Nacional de Bellas Artes de Quito. Pintou temas humanos e sociais. O xigantismo e a dimensión mural, como tamén os personaxes crispados, convulsos e axitados, son característicos das súas obras. Da súa creación destacan os murais do Palacio de Gobierno y Legislativo de Quito, do aeroporto de Barajas (Madrid) e da sede da UNESCO de París. Obtivo, entre outros galardóns, o premio ao mellor pintor sudamericano da Bienal de São Paulo (1957).

1. Barra longa de madeira, de corda, de pedra ou de metal, ou de calquera outro material, disposta na parte superior dunha varanda, ou suxeita a unha parede, pola que se se pode pasar a man, ao subir unha escaleira. OBS: Nesta acepción adoita empregarse coa forma pasamáns.

2. Tecido en forma de cinta ou cordón que serve para adornar vestidos, mobles ou calquera outro obxecto.

1. Arte de elaborar pasamán.

2. Conxunto de adornos elaborados con pasamán. Nos traxes tradicionais de gala, tanto masculinos como femininos, consiste nun entramado de pequenas boliñas de acibeche furadas, inseridas nunha rede de fío que reproduce deseños vexetais ou xeométricos.

3. Obradoiro ou tenda de pasamán.