"Atén" (Contén)

1. Relativo ou pertencente ao período amratense.

2. Período da protohistoria exipcia, en época predinástica, entre o Neolítico badariano e o Calcolítico xerceano. Os elementos característicos procedentes das necrópoles estudiadas son: machadas e puñais de sílex, puntas de frecha tamén en sílex, cerámicas vermellas coa parte alta negra e cerámicas con escenas pintadas. Tamén se coñece este período co nome de Naqada I.

PERSOEIRO

Duque de Atenas, fillo de Rainerio de Atenas. Coa axuda dos gregos reuniu as posesións do seu pai en Grecia. Foi un aliado dos turcos e mantivo durante trinta anos a paz na Ática e en Beocia, embelecendo a súa capital.

PUBLICACIÓNS

Publicación aparecida na cidade de Ferrol no ano 1903, onde se recollían as actividades do Ateneo Ferrolano. Na edición de 1905-1906 incluíase un extenso poema en galego titulado “Cipriana” de Emilio Balás.

FILOSOFOS

Filósofo da escola alexandrina, discípulo directo de Aristarco. Autor de tratados sobre cronoloxía, mitografía, xeografía, teoloxía e gramática (Etimoloxías).

PERSOEIRO

Escultor grego. Autor do torso do Belvedere e do Puxilista sentado.

FILOSOFOS

Filósofo e apoloxeta cristián grego. Foi o primeiro en tentar unha demostración científica do monoteísmo. Escribiu Presbeía perí Khristiaõn (Intersección a prol dos cristiáns, 177) e Perí anastáseos nekrõn (A resurrección dos cadáveres).

PERSOEIRO

Patriarca ecuménico de Constantinopla desde 1948. Destacou polos seus esforzos a favor da unidade dos cristiáns: convocou tres conferencias panortodoxas en Rodes (1961, 1963, 1964), onde se debateu a posibilidade dun diálogo coa Igrexa de Roma e a celebración dun futuro sínodo panortodoxo. Atenágoras e Paulo VI anularon as mutuas excomuñóns pronunciadas en 1054 dunha igrexa contra a outra (1965).

CAPITAIS

Capital de Grecia e do nomós da Ática (748.110 h [1991]). Situada na chaira drenada polo Cefís e o seu afluente, o Ilís, a cidade ten un clima caloroso e moi seco. É o primeiro centro industrial do país, pero as principais funcións da cidade son a comercial, a cultural e as político-administrativas, derivadas da súa condición capitalina. O rápido crecemento da cidade foi ocasionado, en gran parte, polo fluxo de refuxiados procedentes de Turquía (1923) e de fuxitivos da Guerra Civil (1944-1948). O seu porto, o Pireo, atópase a 8 km do centro da cidade. É sé arcebispal ortodoxa (igrexa de Grecia). Entre os monumentos da Antigüidade clásica destaca o conxunto da Acrópole; ao seu pé están as ruínas da ágora, ao O da cal está o Teseon (s V a C), templo dórico moi ben conservado. Acaroado ao outeiro da Acrópole está o Teatro de Dionisos (s IV a C), refeito varias veces, e o Odeón de Herodes Ático (s II). Da época bizantina consérvanse varias igrexas de reducidas dimensións...

DUCADOS

Territorio do Imperio Latino de Oriente na Beocia e na Ática, establecido como señorío no 1204 a prol do nobre francés Odón de la Roche, coñecido como Odón I de Atenas. O Ducado pasou de herdeiro en herdeiro ata Gualterio I de Atenas, quen contratou os almogávares (1310) para combater a Ana, señora do Despotado de Arta e inimiga de Gualterio. Cando este racha os pactos cos aragoneses, os almogávares vínganse e dan morte ao Duque na Batalla de Cefís (1311), converténdose entón o Ducado francés de Atenas en Ducado aragonés de Atenas. Federico II de Sicilia, por solicitude dos almogávares, nomeou Duque ao seu fillo Manfredo I de Atenas (1312-1317) e despois ao seu outro fillo Guillerme II de Atenas (1317-1338), durante o goberno do cal foi conquistado e unido ao seu dominio o Ducado de Neopatria (1319). Os almogávares permanecían como propietarios legais do país, gañado polas armas, que en teoría era feudatario do Duque real, que nomeaba un vigairo xeral como xefe executivo do Ducado, que...

1. Suxeitar algo con tenaces.

2. Agarrar unha cousa con forza.

3. Causarlle aflición a alguén ata deixalo sen poder reaccionar.

1. Acción e efecto de atender.

2. 1. Acción de fixar o pensamento nalgunha cousa, de aplicar o entendemento ou os sentidos sobre algo.

   2. Disposición interior preparatoria para unha percepción determinada.

   3. Capacidade de enfocar diversas partes dunha experiencia de forma que se fagan máis vivas, máis claras, máis exactas e máis conscientes. Implica que as funcións psíquicas son utilizadas no grao máis alto da súa capacidade de rendemento. O grao de atención é variable, e o seu debilitamento é causa de erros. O fenómeno da atención acompáñase de modificacións sensoriais, da postura, do ton muscular e do sistema nervioso central.

3. Demostración de consideración, xentileza, cortesía ou afecto.

4. 1. Exclamación empregada para advertir que se aplique especial coidado no que se vai facer ou dicir.

   2. FRAS: Chamar a atención Espertar interese ou curiosidade algo ou alguén.

      oz preventiva con que se advirte aos soldados formados de que se vai empezar un exercicio ou manobra.

5. 1. ...

1. Acción e efecto de atender.

2. 1. Acción de fixar o pensamento nalgunha cousa, de aplicar o entendemento ou os sentidos sobre algo.

   2. Disposición interior preparatoria para unha percepción determinada.

   3. Capacidade de enfocar diversas partes dunha experiencia de forma que se fagan máis vivas, máis claras, máis exactas e máis conscientes. Implica que as funcións psíquicas son utilizadas no grao máis alto da súa capacidade de rendemento. O grao de atención é variable, e o seu debilitamento é causa de erros. O fenómeno da atención acompáñase de modificacións sensoriais, da postura, do ton muscular e do sistema nervioso central.

3. Demostración de consideración, xentileza, cortesía ou afecto.

4. 1. Exclamación empregada para advertir que se aplique especial coidado no que se vai facer ou dicir.

   2. oz preventiva con que se advirte aos soldados formados de que se vai empezar un exercicio ou manobra.

1. Pórse o cargo dalgunha cousa ou de alguén.

2. Satisfacer algún tipo de petición, demanda ou necesidade.

3. Ocuparse o dependente dun comercio ou outra persoa encargada dun despacho ou oficina de saber qué é o que quere un cliente ou persoa do público para servilo.

4. Prestar atención, estar atento, a algunha cousa, pór coidado nalgunha cousa.

5. Ter en conta ou en consideración algunha cousa.