"CAI" (Contén)

1. ara de apoio que posúe un extremo de diferentes formas para poder agarrala.

2. Especie de bastón longo, coa parte superior máis ancha para poder pousar o sobaco e cun apoio polo medio para a man, que se usa para axudar a camiñar. OBS: Normalmente, emprégase en plural.

LAGOAS

Na parroquia de Seavia, do concello de Coristanco, situada na Braña Roxa (400 m) que desauga polo regueiro de Brañas Rubias. A lagoa aproveita o relevo aplanado da Depresión Meridiana e mais a impermeabilidade das rochas básicas desa área xeomorfolóxica. Tamén se chama Braña Rubia.

1. erso grego ou latino formado por un espondeo, un iambo, unha cesura e dous dáctilos, ou ben por dous dáctilos e dous troqueos. Este tipo de verso tamén foi utilizado polos poetas latinos do s V e moi apreciado para os cantos líricos dos gregos.

2. Estrofa grega, atribuída a Alceo de Lesbos e retomada por Horacio, composta por catro versos soltos: dous decasílabos compostos, un eneasílabo dáctilo e un decasílabo trocaico.

1. 1. Gobernador árabe dunha provincia ou cidade.

   2. Castelán ou gobernador dun castelo.

2. 1. Persoa que nun centro penitenciario ou prisión preventiva tiña ao seu cargo a custodia e seguridade dos presos e a organización do réxime do centro. Corresponde ao actual director de prisión.

   2. Funcionario que nas alfándegas ten a misión de gardar e conservar as mercadorías dos almacéns para a percepción do imposto do timbre do estado.

3. alcaide do mar

PERSOEIRO

Sacerdote da diócese de Tui, gobernador, Provisor, vigairo xeral e xuíz examinador sinodal do Bispado de Mondoñedo. Publicou no 1842 Respuesta a la carta que, bajo el nombre de “Un venerable eclesiástico de San Justo” se publicó en 1842, en el “Boletín Oficial” de la provincia de Pontevedra núm 67. Á súa morte, parte da súa biblioteca doouse á Biblioteca Provincial de Pontevedra.

1. Muller do alcaide.

2. Muller que realiza as mesmas funcións ca o alcaide.

1. Persoa que incita ou encobre unha relación amorosa, mesmo na casa desa persoa, normalmente considerada non lícita.

2. Incitador de relacións sexuais ilícitas das que obtén beneficio.

3. Persoa ou cousa que serve para encubrir o que se pretende agochar.

4. Especie de cabaza coa cortiza de cor verde clara e manchas brancas, de polpa branca e fibrosa coa que se elabora o cabelo de anxo.

1. Oficio de alcaiote ou alcaiota.

2. Acto propio dun alcaiote ou dunha alcaiota.

GALICIA

Mestre e estudoso de temas lingüísticos e filolóxicos na Arxentina. No 1896 propúxolle ao goberno deste país a elaboracion dun texto oficial que solucionase o conflito da docencia e que servira de base para a aprendizaxe de cada materia. A súa idea foi aprobada dous anos máis tarde mediante a convocatoria dun concurso co fin de escoller eses textos básicos de ensino. Formou parte da Xunta Protectora da Academia Galega, fundada no 1906, e defendeu a creación dun idioma universal. Escribiu diversas obras e artigos relacionados con cuestións lingüísticas como: Ortografía, Fonética. Justificación de la usual española (1896) ou Correspondencia sobre cuestiones gramaticales (1900).

PERSOEIRO

Xornalista especializado no eido gastronómico. Traballou en El Ideal Gallego e ocupou distintos cargos na axencia Efe. Colaborou nas obras Alimentos de España (no que se refire a hortalizas e verduras) e Enciclopedia Gastronómica de Navarra. En 1992 foi galardoado co Premio Nacional de Gastronomía.