"Faust" (Contén)

PERSOEIRO

Nacido na comarca do Ribeiro colaborou con Javier Prado na terceira época de O Tío Marcos da Portela a partir de 1916.

PERSOEIRO

Cantautor portugués. Naceu a bordo do navío Patria, en travesía de Portugal a Angola, onde viviu durante a súa infancia, establecéndose en territorio portugués en 1968. Licenciou en Ciencias Sociopolíticas, e a partir de 1970 adicouse á canción, compartindo vivencias artísticas con outros cantores, paisanos seus, como Jose Afonso. O devir dos acontecementos políticos, convertérono nun intérprete contestatario co réxime fascista que imperou en Portugal ata a Revolução dos Cravos (abril de 1974). As súas composicións, con raíces na música popular portuguesa, reflicten os seus degoiros íntimos, así como a situación do pobo portugués na diáspora. Entre a súa discografía destacan: Madrugada dos trapeiros (1977), Histórias de viageiros (1979), Por este rio acima (1982), Crónicas da terra ardente (1994), e a escolma Atrás dos tempos vêm tempos (1996). Varias das súas gravacións foron premiadas con Discos de Ouro.

PERSOEIRO

Mezzosoprano. Estudiou, baixo o mecenado de Alessandro e Benedetto Marcello, con Michelangelo Gasparini. Debutou en Venecia en 1716 con Ariodante, de Carlo Francesco Pollarolo. En 1723 interpretou Griselda de Pietro Torri en Múnic. Mantivo unha rivalidade con Francesca Cuzzoni. Casou co compositor Johann Adolf Hasse e instaláronse en Dresden, onde ela representou as súas óperas. Deixou os escenarios en 1751.

GALICIA

Deseñador gráfico, ilustrador e debuxante de historietas coñecido como Fausto Isorna. O seu traballo no eido do deseño vincúlase con proxectos editoriais e culturais: cartelerías e promocións para grupos de teatro como Chévere, Teatro do Aquí ou Ollomoltranvía; imaxe corporativa e divulgación da Sala Nasa; cubertas para libros e catálogos de artistas plásticos, así como discos para grupos como Milladoiro, Fuxan os Ventos ou Cristina Pato. Director artístico da revista Golfiño, creou e editou a revistas Valiundiez e Das Capital. Colaborou nos xornais El Correo Gallego e El Mundo e nas revistas Tintimán, Aula Aberta, Coordenadas. Como historietista colaborou en Aula Aberta, Tintimán, Coordenadas, Valiundiez, Das Capital, Golfiño e Animal+L, e publicou, entre outros, os libros Os viaxeiros do tempo, A irmandade dos lectores tristes, Flores dende...

PERSOEIRO

Corredor ciclista italiano. Foi campión do mundo de fondo en ruta (1953) e de persecución en pista (1947 e 1949), e cinco veces gañador do Giro de Italia (1940, 1947, 1949, 1952 e 1953) e dúas do Tour de Francia (1949 e 1952).

PERSOEIRO

Bioquímico e teórico da evolución. Logo de licenciarse en Farmacia pola Universidad Central de Madrid, exerceu como profesor de química orgánica na mesma universidade. Durante a Guerra Civil encargouse do armamento destinado á defensa de Madrid. Unha vez rematada a contenda, pasou quince meses no cárcere. En 1941 comezou a traballar nos laboratorios Zeltia de Porriño baixo a dirección de Fernando Calvet, con quen descubriu a estreita conexión entre a ciencia experimental e o pensamento evolucionista no estudo da natureza. En 1945 vinculouse aos laboratorios IBYS de Madrid, nos que dirixiu dende 1956 o departamento de investigación. Entre 1967 e 1969 foi profesor invitado na Universidad de Puerto Rico. Ao seu regreso a Madrid fundou o Instituto de Biología Aplicada, centro que dirixiu ata 1977, e posteriormente, a Fundación para la Biología Evolucionista, que dirixiu dende 1978. Os resultados das súas investigacións levárono a formular a teoría dos niveis de integración evolutiva. Así, entre...

GALICIA

Arquitecto. Fillo de Faustino Domínguez Domínguez. Formouse na Escuela Superior de Arquitectura de Madrid e obtivo o título co proxecto dunha fachada para a catedral de Madrid (1867). Foi arquitecto municipal de Ferrol (1868-1870), arquitecto municipal de Santiago de Compostela (1879-1887), arquitecto diocesano de Santiago (1882-1884), arquitecto provincial da Coruña (1887) e presidente da Academia Provincial de Bellas Artes da Coruña (1890). Durante a súa estadía en Madrid (1870-1879), traballou, entre outras obras, na ampliación do Museo del Prado (1870) e no Palacio de Justicia (1874). Na Coruña realizou, entre outras obras, o proxecto do antigo Teatro Principal (1867), chamado posteriormente Teatro Rosalía de Castro, construíu o Instituto Eusebio da Guarda (1889), as Escolas da Garda (1898), vivendas unifamiliares como a casa de Fernando González (1881), as Galerías da Praza de Pontevedra (1895) e a nova igrexa de Santo André (1881-1890). En San Pedro de Nós (Oleiros) proxectou a súa...

PERSOEIRO

Arquitecto. Formado na Real Academia de Bellas Artes de San Fernando, foi arquitecto provincial da Coruña (1846-1887). Entre outros cargos, ocupou a cátedra de Física Experimental na Sociedad Económica de Amigos del País e foi vogal e vicepresidente da Comisión Provincial de Monumentos Históricos e Artísticos. Fixo, entre outros, os proxectos dos cárceres de Arzúa, Betanzos, Muros, Ribadeo e Tui. Entre as obras realizadas na Coruña destacan a praza de María Pita (1859), na que tamén fixo un proxecto para a Casa do Concello, a fachada da igrexa de San Nicolao (1861) e o edificio da Deputación Provincial (1862). Fóra da cidade herculina presentou un proxecto para un teatro en Santiago de Compostela (1840), con Manuel de Prado y Vallo, e trazou os planos das igrexas de Santiago de Viveiro e Santa Eulalia de Valdoviño. Como teórico da arquitectura deixou escritos nos que reflectiu o seu ideario estético clasicista. Foi redactor e editor do xornal El Vigilante e publicou a lenda El...

PERSOEIRO

Economista e profesor. Licenciouse en Matemáticas e Ciencias Económicas e Empresariais e doutorouse en Economía pola Universidade de Santiago de Compostela (1977). Profesor no departamento de Historia Económica da Universidade de Santiago de Compostela. Colaborou en diversas revistas, como Museo de Pontevedra, Estudios migratorios, Grial, Revista galega de estudios agrarios, e volumes colectivos como Historia de las mujeres de occidente (1991), Galicia e América: cinco siglos de historia (1992) e Terra e progreso: historia agraria da Galicia (2000). Publicou A ilustración e a sociedade galega: a visión de Galicia dos economistas ilustrados (1978), Crisis agrarias y crecimiento económico en Galicia en el siglo XIX (1981), con Mª Xosé Rodríguez Galdo, e El declive de la mortalidad en España, 1860-1930 (1999), con David-Sven Reher, entre outros.

PERSOEIRO

Emperatriz romana, filla do Emperador Maximiano. Casou co Emperador Constantino I (307). Participou nas intrigas da corte e denunciou o seu pai e a Crispo, o fillo máis vello do emperador. Foi nai dos emperadores Constancio II, Constante I e Constantino II.

1. Relativo ou pertencente ao Fausto de Goethe e á actitude representada polo protagonista. Spengler aplicou este termo á civilización occidental, especialmente á xermánica.

2. Que busca novos coñecementos e experiencias.

PERSOEIRO

Emperatriz romana, filla de Annio Vero. Casou co Emperador Antonino Pío e trala súa morte rendéuselle culto como deusa. Dedicóuselle un templo no Foro de Roma xunto co seu esposo.

PERSOEIRO

Emperatriz romana, filla do Emperador Antonino Pío e de Annia Galeria Faustina. Casou co Emperador Marco Aurelio (145) a quen acompañou en diversas viaxes e nas campañas en Xermania.

PERSOEIRO

Historiador armenio. Foi autor dunha historia de Armenia escrita en grego (344-392), da que só se conserva a copia armenia co título Patmut‘iwn Hayoc‘.