"IBE" (Contén)

Dunha cor negra moi intensa, como a do acibeche.

ariedade do lignito de cor negra, brillante e moi compacta, susceptible de pulimento. Emprégase en xoiería e resulta moi difícil de tallar por mor da súa fraxilidade. Os traballos de acibeche localízanse na época medieval en Whitby (Inglaterra) e tamén en Santiago de Compostela. Posteriormente o uso do acibeche limitouse a botóns e a obxectos de adorno como os colares, pulseiras e figas.

Persoa que se dedica a labrar e pulir obxectos de acibeche.

Arbusto dioico de ata 14 m de altura, perennifolio, de follas coriáceas, lustrosas e de beiras onduladas e espiñentas, aparecendo follas lisas e de marxe enteira nas partes superiores. Flores abrancuxadas, tetrámeras, de 8 mm, en acios apretados nas axilas das follas que no inverno seguinte dan lugar a un froito en drupa vermello e velenoso para o home. Distribuído no sur e oeste de Europa e en montañas do norte de África, na Península Ibérica ocupa principalmente a metade norte. Aparece amplamente distribuído en Galicia, tendo as mellores representacións de acivreiras nas serras de San Mamede e dos Ancares. Moi empregado en xardinería pola tolerancia das podas e as múltiples variedades foliares A madeira, clara, dura e pesada, estímase en ebanistería e as pólas novas para aguilladas e mangos. Coa casca faise o visgo empregado para a captura de pequenos paxaros.

Arbusto dioico de ata 14 m de altura, perennifolio, de follas coriáceas, lustrosas e de beiras onduladas e espiñentas, aparecendo follas lisas e de marxe enteira nas partes superiores. Flores abrancuxadas, tetrámeras, de 8 mm, en acios apretados nas axilas das follas que no inverno seguinte dan lugar a un froito en drupa vermello e velenoso para o home. Distribuído no sur e oeste de Europa e en montañas do norte de África, na Península Ibérica ocupa principalmente a metade norte. Aparece amplamente distribuído en Galicia, tendo as mellores representacións de acivreiras nas serras de San Mamede e dos Ancares. Moi empregado en xardinería pola tolerancia das podas e as múltiples variedades foliares A madeira, clara, dura e pesada, estímase en ebanistería e as pólas novas para aguilladas e mangos. Coa casca faise o visgo empregado para a captura de pequenos paxaros.

Liñaxe orixinaria da Limia que se asentou en Andalucía a finais do s XV, entroncando coas familias máis ilustres da Península. Boa parte dos cabaleiros desta liñaxe ingresaron nas Ordes de Santiago, Calatrava e Alcántara. Leva as mesmas armas ca estirpe galega dos Ribeira: tres faixas, en campo de ouro.

Termar dalgunha cousa mediante fibelas.

Ó inicio da Guerra Civil Española, o número de refuxiados galegos en Asturias superaba os 7.000, destacando pola súa importancia os militantes e simpatizantes anarcosindicalistas. Este colectivo comezou a organizarse a comezos do inverno de 1936-1937, creando a Agrupación Confederal Galaica en Asturias coa intención de prestar asistencia a evadidos e promover a incorporación dos galegos residentes en Asturias a unidades militares controladas pola CNT. Na constitución da agrupación, participaron cadros moi coñecidos da CRG, como Alfonso Fandiño, de Santiago, Serafín Varela, de Lugo, Melquíades Lestón, de Porto do Son, ou Miguel Vázquez Valiño, de Noia. Andando o ano 1937, a Agrupación foi recoñecida con carácter informativo polo Comité Nacional da CNT cando xa contaba con cerca de 600 afiliados e unha delegación en Bilbao. Pouco antes da caída da fronte do Norte, o seu exemplo espallouse a Madrid, Valencia, Barcelona, Cartagena e Girona, onde entre 1937 e 1938 se artellaron as dúas Agrupacións...

ou Albalat de Pardines Concello da provincia e Comunitat Valenciana, á esquerda do Xúcar, (3.473 h [1996]). Arroceiros, horta e laranxeiras. Antigo casarío musulmán repoboado por cristiáns (1238). Igrexa do final do s XVII.

Institución fundada en 1951. Seis anos despois, baixo a presidencia de Miguel González Garcés, iniciou unha nova etapa máis orientada á promoción cultural. Entre esas actividades destaca a creación dun grupo de Teatro de Cámara e Ensaio dirixido por Antonio Naveira Goday. Esta agrupación presentou en 1959 o espectáculo O incerto señor Don Hamlet, a partir da obra homónima de Álvaro Cunqueiro e en 1961 estreou Os vellos non deben de namorarse, a partir do texto de Castelao. A pesar dos atrancos que houbo que superar e do escaso número de funcións realizadas, a estrea destes dous espectáculos veu confirmar a necesidade e as posibilidades dun teatro en lingua galega, marcando o inicio dunha lenta pero progresiva normalización da actividade teatral en Galicia.

Atlas lingüístico de tres linguas románicas peninsulares: catalán, castelán e portugués. Foi publicado o primeiro volume en Madrid en 1962 polo CSIC. O seu director foi Tomás Navarro Tomás, quen coordinaba un grupo numeroso de colaboradores. Suprimiu as cidades e dedicou unha atención especial ás vilas arrecantadas, inmunizadas fronte a contaminacións lingüísticas. Cada área idiomática foi investigada por varios lingüistas, agás o territorio galego, do que se encargou case totalmente o investigador galego Aníbal Otero. Cando comezou a Guerra Civil no ano 1936, Aníbal Otero e Nobre de Gusmão iniciaron as investigacións en Portugal para facer constar as variedades do norte portugués. O exilio obrigou ao seu director a establecerse en Nova York e, posteriormente, na década dos 50, entregou todo o material ao CSIC para que continuase o seu labor investigador. O ALPI foi un punto de partida moi importante para a xeografía lingüística na Península e tamén para a lingua galega, xa que Aníbal Otero...