"Neda" (Contén)

Mostrando 20 resultados de 53.

  • PERSOEIRO

    Historiador, bibliotecario e cardeal. Estudiou en Montserrat, licenciouse en teoloxía en Roma, onde estudiou paleografía. Nomeado arquiveiro do mosteiro de Montserrat, fundou as dúas coleccións de documentos e estudios Analecta Montserratensia (1917) e Catalonia Monastica (1926), editando ademais unha Historia de Montserrat e outros estudios básicos para a historia crítica do mosteiro catalán, que lle serviron para o nomeamento da Xefatura da Biblioteca Vaticana (1936). Durante a Segunda Guerra Mundial salvou da destrución diversas bibliotecas, entre elas a de Montecasino. Foi Doutor Honoris Causa pola Universidade de Friburgo, de Brisgovia e de dúas universidades dos EE UU. Foi abade titular de Ripoll. Xoán XXIII nomeouno Cardeal (1962) e Arcebispo titular de Gisaria.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • PERSOEIRO

    Escritor e poeta. Publicou La trasladación del Apóstol Santiago, un poema relixioso editado en Santiago de Compostela a finais do s XlX, no que admite as fábulas inventadas acerca da predicación de Santiago en España. Así mesmo, realizou un estudo relativo ao trazado do ferrocarril en Galicia co título Reflexiones sobre la memoria relativa al proyecto del ferrocarril económico directo de La Coruña a Santiago (1882), que se reproduciu en El Correo Gallego.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • CIDADES

    Cidade da provincia de Bos Aires, Arxentina, na ribeira do río El Riachuelo (346.620 h [1991]). Forma parte da conurbación do Gran Bos Aires. É un dos centros industriais máis importantes do país. O seu nome foille dado polo Presidente Nicolás Avellaneda, no 1904, en substitución do de Barracas do Sur.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Liñaxe procedente de Bizkaia que pasou a Galicia fundando varias casas. Hai investigadores que pensan que a súa verdadeira orixe está na terra galaica aínda que logo se estendeu por La Rioja, Bizkaia, Castela, Murcia, Andalucía e outras rexións españolas. Unha rama pasou tamén a América. Diego López de Avellaneda, señor da casa de Avellaneda, en Logroño, asistiu á conquista de Sevilla en 1248. Xoán de Avellaneda, oriúndo de Galicia, levaba como armas: en campo de ouro, sete roeles de goles, 2, 2, 2 e 1; partido de prata, cunha venera de azul en xefe e un lobo cebado dun cordeiro de prata, pasante e de sable, colocado en punta. Outra variante nas armas dos Avellaneda trae: en campo de ouro, dous lobos de sable, un sobre o outro, cebados de dous cordeiros, e bordo de goles con oito aspas de ouro. Algúns ostentan: na primeira partición, sobre campo de azul, trece besantes de prata colocados en tres paos, con cinco besantes o do centro; na segunda partición, en campo de prata, dous...

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Alfonso Fernández de Avellaneda.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • PERSOEIRO

    Bispo de Tui entre 1526-1537. No Sínodo Diocesano de 1528 estableceu a obriga de que os párrocos levasen un rexistro de bautizados no que figurase a data de nacemento e o nome dos pais e padriños, libros que foron reunidos no Arquivo Histórico Diocesano, o que posibilitou a realización de numerosos estudios, fundamentalmente xenealóxicos. Mandou construír o ciborio da catedral, colocando nel o seu escudo de armas.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Revista editada polo Centro Galego de Barracas al Sud, na cidade arxentina de Avellaneda. Saíu o seu primeiro número o 1 de setembro de 1903. De periodicidade mensual, sufriu diversas interrupcións nos anos 1921 e 1922, e sobre todo a partir de 1927; ademais, desde ese ano sairá cada dous, tres ou catro meses. O seu primeiro director-administrador foi A. Paredes Rey, para seguir logo, pero só como directores, Abelardo Álvarez, Francisco Bárcena e, a partir de 1915, H. Chantrero. Nun editorial en castelán de 1903 xa quedaban explicitados os seus obxectivos: achegar Galicia aos emigrantes, conservar a tradición inculcándolla aos descendentes e facer respectar o nome de “gallego” en América. A utilización do galego quedaba case restrinxida ás páxinas poéticas, xa que a publicación era case toda ela en castelán, pero a nómina de autores que pasaron polas súas páxinas foi importante. Así publicaron traballos en castelán, sobre historia, Benito Vicetto ou Xaquín Costa; Antón Villar Ponte e Xoaquín...

    VER O DETALLE DO TERMO
  • PUBLICACIÓNS

    Publicación periódica aparecida entre 1907 e 1916 na vila de Neda, provincia da Coruña.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Pequeno subsistema montañoso da vertente oriental da serra de Queixa, no chamado macizo de Manzaneda. Esténdese polo territorio das parroquias de Cernado, Paradela ambas as dúas no concello de Manzaneda, Pena Petada e Somoza (concello da Pobra de Trives), sobre un contexto litolóxico dominado polo granito e afectado polo modelado glaciar. O seu cumio é o pico da Cabeza Grande, que acada os 1.782 m de altitude, na parroquia de Cernado. En Cabeza de Manzaneda radica a única estación de inverno existente na Comunidade Autónoma, creada en maio de 1972, con pistas habilitadas para a práctica do esquí. Ademais da práctica dos deportes especificamente invernais, a oferta lúdica da estación de montaña diversificouse, favorecida pola introdución de novas disciplinas deportivas e actividades na natureza, e, sobre todo, polo proceso de popularización das vacacións e do tempo de lecer. Deste xeito, Cabeza de Manzaneda converteuse nun centro de ocio aberto todo o ano, que é aproveitado entre outras...

    VER O DETALLE DO TERMO
  • PARROQUIA

    Parroquia do concello de Monforte de Lemos baixo a advocación de Santalla.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Apelido de orixe toponímica. O topónimo Caneda é un abundancial formado sobre cana e referido a un lugar no que abundan as canas. Documéntase no s XVI: “Fernan de Caneda” (doc ano 1500 en Emilio Duro Peña Catálogo de los documentos privados en pergamino del Archivo de la Catedral de Orense (888-1554), 1973, p 363). Os apelidos Canedo e Canido teñen a mesma orixe.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • GALICIA

    Empresario e dirixente deportivo. En 1988 accedeu á presidencia da Sociedade Deportiva Compostela. Baixo o seu mandato o club acadou os mellores resultados da súa historia: ascenso á Segunda División B (1989-1990), á Segunda División A (1991-1992, 1992-1993 e 1993-1994) e Primeira División, na que se mantivo durante catro tempadas. Durante esta xeira (1988-1998), Caneda caracterizouse por confiar o primeiro equipo a adestradores galegos (Fernando Castro Santos ata 1995, Fernando Vázquez Pena entre 1995 e 1998, e Gabriel Leis Veiga dende marzo de 1998). Durante o seu mandato, en 1992, o club tivo que acometer a conversión en Sociedade Anónima Deportiva, en virtude do contemplado na Lei do Deporte; o Concello de Santiago, que subscribiu a maior porcentaxe do capital social establecido, confioulle a Caneda a presidencia do consello de administración.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • MUNICIPIOS

    Municipio da Comunidad Autónoma de Cantabria, drenado polo río Pas (1.566 h [1996]). O sector gandeiro bovino de orientación láctea ten unha grande importancia na súa economía. O municipio conta cunha ampla superficie forestal poboada de castiñeiros e carballos. Polo que respecta ao seu patrimonio cultural, destaca a colexiata románica de Santa Cruz, de finais do s XII, que fora inicialmente mosteiro.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • PERSOEIRO

    Economista e enxeñeiro industrial. Catedrático de Economía na Universidad de Madrid, está considerado como un dos introdutores da econometría en España. Publicou Lecciones de teoría económica (1968).

    VER O DETALLE DO TERMO
  • PARROQUIA

    Parroquia do concello de Arzúa baixo a advocación de santa María.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • PARROQUIA

    Parroquia do concello de Abegondo baixo a advocación de san Salvador.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Cordal de Neda.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • PARROQUIA

    Parroquia do concello de Boimorto baixo a advocación de san Pedro.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • PARROQUIA

    Parroquia do concello do Irixo baixo a advocación de Santiago.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • IGREXAS

    Igrexa parroquial situada no Irixo. De estilo barroco, foi construída entre os ss XVII e XVIII. No interior destacan os seus retablos barrocos e rococós, nos que cómpre salientar as imaxes de Santiago peregrino e o Ecce Homo. No exterior sobresae a decoración da fachada principal, a virxe policromada da portada lateral e un sepulcro pertencente á familia García Paz (1984).

    VER O DETALLE DO TERMO