"Prada" (Contén)

PERSOEIRO

Trobador occitano. Consérvanselle dezaseis cancións, un planh sobre a morte de Uc Brunenc, un poema didáctico sobre as virtudes cardinais e un tratado de cetrería duns 4.000 versos.

PERSOEIRO

Escritor. Da súa produción destacan Discurso de Politeama (1888), Páginas libres (1894), Minúsculas (1901), Horas de lucha (1908) e a póstuma Baladas peruanas (1935).

ILLOTES

Illote da illa de Sálvora situada na parroquia de Carreira (Ribeira).

ILLAS

Illa situada fronte á illa de Sálvora, pertencente á parroquia de Carreira (Ribeira).

PARROQUIA

Parroquia do concello da Veiga baixo a advocación de santo André.

PERSOEIRO

Xornalista. Foi unha das figuras máis relevantes do galeguismo en Bos Aires. Cofundou a Asociación Protectora de la Real Academia Gallega en 1919. Creou a revista Acción Gallega (1920), da que foi director, e cofundou o xornal Correo de Galicia (1924). Presidiu a Organización Nacionalista Republicana Gallega (1936-1937) e o Centro Gallego de Bos Aires. Colaborou en diversas publicacións e publicou Encol da nosa Galiza: conferenza (1935). Foi correspondente da Real Academia Galega.

PERSOEIRO

Debuxante e humorista. Colaborou en diversas publicacións como Blanco y Negro, La Esfera, Faro de Vigo, Galicia de Orense, Nós e La Zarpa. Cultivou o linóleo. Nas súas obras amosou a influencia de C. Sobrino Buhigas e Castelao. Publicou Grabados en Linoleum (1927) e Cartones de Burgos (1930).

GALICIA

Historiador. Centrou o seu estudo no Franquismo e na represión en Galicia.
Publicou Represión económica e depuración administrativa. Ourense 1936-1942 (2003), Metodoloxía e fontes para o estudo da represión franquista en Galicia (2003), Ourense 1936-1937. Alzamento, guerra e represión (2004) e, con Jesús de Juana, Historia de Galicia (1996) e Historia do mundo contemporáneo 1870-1945 (2002). Violencia política, protesta social e orde pública no Ourense republicano, 2007, La España masacrada, 2010 e No solo represión, 2015.
En 2003 recibiu o I Premio de Investigación Histórica de Galicia Antonio Fraguas con “Ensaio histórico sobre a violencia”.

PERSOEIRO

Pintor e escultor. Instalado en Lugo desde 1980, experimentou con augaforte, acuarela, técnicas mixtas, óleo e madeira. Realizou esculturas en bronce, metal e aluminio para os pintores e arquitectos Vaquero Turcios e Vaquero Palacios, e traballou para Paradores Nacionales de España. Da súa produción destaca o cadro Panorámica de Ribadeo (2002).

PERSOEIRO

Músico e compositor. Pasou parte da súa infancia e a súa adolescencia en Cambados, onde coñeceu a tradición musical galega. Estudou socioloxía na Université de La Sorbonne de París e tamén harmonía, composición e guitarra. En 1973 comezou as súas actuacións, xunto con outros músicos, na radio e a televisión, e gravou o seu primeiro disco, Vida e Morte (1974), onde musicou poemas de Rosalía, Celso E. Ferreiro e Darío X. Cabana.
En 1975 regresou a España e dedicouse á composición de temas para os seus primeiros discos Rosalía de Castro (1975), Caravel de caraveles (1976), en que recompila numerosas cancións populares galegas; Lelia Doura (1977), Canciones de amor y celda (1979) e Cántico Espiritual (1977), co que iniciou unha serie de concertos por distintos auditorios....

ENCORO

Pantano creado pola construción dunha presa sobre o leito do río Xares, situado na parroquia de Prada, no concello da Veiga. Construíuse en 1958 facendo que a aldea de Alberguería quedase asolagada. O encoro ten unha capacidade de 122 hm3 aproveitando un total de 10 km onde o río estaba fortemente encaixado. O encoro pertence á empresa FENOSA.

1. Árbore monoica, caducifolia, de 10 a 30 m de altura, coa copa ampla; cortiza lisa, agrisada e con fendas, que pola idade, se desprende en placas; follas simples, opostas, pecioladas, palmeadas e divididas en cinco lobos agudos e serrados; flores unisexuais ou hermafroditas de cor amarelo-verdosas en acios paniculados e froitos en disámara. Florece entre abril e maio e os froitos maduran ao final do verán. Vive sobre solos profundos e frescos e é moi resistente ao frío e ás xeadas, alcanzando en Galicia altitudes de ata 1.300 m. É orixinaria do S e centro de Europa. En Galicia é frecuente na parte N e L pero sen chegar a formar masas puras, aparecendo mesturada con bidueiros e outras árbores autóctonas. A súa madeira emprégase en ebanistaría.

2. Árbore dioica, caducifolia, de ata 20 m de altura, coa copa frondosa e redondeada e a cortiza lisa ou finamente fisurada, de follas compostas, opostas, imparipinnadas ou trifolioladas, cos folíolos dentados irregularmente, flores unisexuais, apétalas de cor verde, as masculinas en corimbo e as femininas en acio, e froito en disámara. Florece entre marzo e abril, e os froitos maduran a finais do verán ou no outono. É orixinaria de América do Norte. En Galicia é moi frecuente en paseos, avenidas, parques e xardíns. Cultívase coma planta ornamental.

1. Extensión de terreo cuberta de prados ou de comunidades herbáceas.

2. Tipo de vexetación herbácea propia das grandes chairas de América do Norte, equivalente á estepa de Europa Oriental.