"Rafael" (Contén)

PERSOEIRO

Poeta e dramaturgo da Xeración do 27. De mozo trasladouse a Madrid (1917) onde, atraído pola pintura, realizou diversas exposicións. Con Marinero en tierra (1925) obtivo o Premio Nacional de Literatura e iniciou unha poesía popular moi elaborada que comprende La amante (1926) e El alba del alhelí (1927). A partir de Cal y canto (1929) e Sobre los ángeles (1929), un dos seus libros máis senlleiros, comeza a súa xeira vangardista.
En 1931 ingresa no Partido Comunista e a súa poesía comprométese cos aconteceres históricos: Consignas (1933), 13 banderas y 48 estrellas (1936), sen deixar de cultivar un tipo de poesía elexíaca como en Verte y no verte, volume dedicado á morte do toureiro Ignacio Sánchez Mejías. En colaboración coa súa muller, María Teresa León,...

GALICIA

Pintor coñecido sobre todo como acuarelista, e sen dúbida un dos artistas españois máis recoñecidos neste campo. Inicia os seus estudios de arquitectura en 1946 na escola de Arquitectura de Madrid, carreira que abandona ao pouco tempo para dedicarse á pintura, volvendo á súa vila natal. De feito, ao ano de deixar os seus estudios realiza a súa primeira exposición como artista en Vigo e Pontevedra simultaneamente. Nestes anos, xunto con xente como Cuña Novás, forma parte dun grupo que edita a colección clandestina de poesía Benito Soto, na que Rafael Alonso realizaba o deseño das súas portadas. En 1952 produciuse un feito clave na carreira artística do pintor ao ser pensionado durante dous anos en París. O encontro coas novas tendencias pitóricas que se desenvolveron e se están a desenvolver na cidade da luz van marcalo profundamente. En París, Rafael Alonso empápase de todo o postimpresionismo, pero tamén do fauvismo, así como dunha refinada técnica que segue moito a Duby, para logo reinterpretar...

PERSOEIRO

Traballou como liquidador de Utilidades. En colaboración co funcionario de Facenda Luis Castañón Suárez publicou Legislación del Nuevo Estado Español. La contribución excepcional sobre beneficios extraordinarios de guerra (1939).

PERSOEIRO

Mestre. Exerceu como mestre en distintos lugares de Ourense. Foi un destacado membro da ATEO que no 1936 participou no primeiro Congreso Rexional de Galicia organizado pola Federación de Traballadores do Ensino, sección local de Vigo. Neste congreso presentou un relatorio con Xosé Meis Martínez e Roberto Panero sobre un proxecto para a organización do ensino público en réxime socialista (“Bases para una Ley de Instrución Pública”). Participou das vangardas pedagóxicas e colaborou en La República. Cando exercía como mestre en Amoeiro foi fusilado co triunfo do golpe militar de 1936.

PERSOEIRO

Xurista, historiador, pedagogo e polígrafo. Foi Catedrático de Historia de Dereito Español na Universidade de Oviedo (1897-1910), dende onde tentou achegar a cultura universitaria á masa obreira, e Catedrático de Historia na Universidade de Madrid (1914-1936). Foi director xeral de Ensino Primario (1911-1913), cargo dende o que creou as escolas ao aire libre. No exilio acadou un gran prestixio internacional pola súa teoría pedagóxica. Nomeado polo Consello da Sociedade de Nacións, interveu na redacción do Anteproxecto do Estatuto do Tribunal Internacional de Xustiza da Haia, do que foi membro dende 1921 ata 1940. Director do xornal republicano La Justicia e da Revista crítica de historia y literaturas españolas, portuguesas e hispanoamericanas. A súa obra máis importante, como historiador, é a Historia de España y de la civilización española (1906-1911); como pedagogo escribiu, entre outras obras, Giner educador (1915), Pestalozzi y nosotros, Ideario...

GALICIA

Relixioso dominico. Foi Catedrático de Filosofía en Santo Estevo de Salamanca arredor do ano 1778. De alí pasou ao convento desta orde en Ourense e logo ao de Pontevedra (1784), onde ensinou filosofía e teoloxía moral. Escribiu: Insinuaciones de que lo que algunos religiosos dominicos, hijos del Convento de San Esteban de Salamanca, han servido a la Iglesia y al rey de España en las Indias y en Europa, aparecido no tomo III de Historiadores del Convento de San Esteban de Salamanca, de Justo Cuervo.

PERSOEIRO

Eclesiástico catalán. Traballou cos indios de Paposo (Chile) e identificouse cos patriotas da xunta de Córdoba; os nacionalistas chilenos fixéronlle ocupar a sede de Santiago (1813). Fernando VII confinouno en Galicia e en Valladolid, onde morreu.

PERSOEIRO

Actor e comediógrafo. Profesional radiofónico, en 1953 iniciou a súa carreira como actor. Sobresaíu na interpretación de personaxes cómicos e escribiu obras teatrais: Ocells de pis (Paxaros de piso, 1956) e L’amor venia en taxi (O amor chega en taxi, 1959). Premio Nacional de Artes Escénicas (1992) e Cruz de Sant Jordi (1993).

PERSOEIRO

Compositor e organista da catedral de València (1762-1816). Foi un dos primeiros músicos españois que escribiu sonatas bitemáticas terniarias. O seu estilo recorda a Haydn.

GALICIA

Enxeñeiro de montes. Desempeñou o seu traballo en Pontevedra, e escribiu varios libros sobre a repoboación de montes como: Proyecto para la repoblación de los montes públicos (1926), Los incendios en los montes públicos (1929) e Historia de un Herbario (1948).

PERSOEIRO

Poeta e novelista guatemalteco. Deuse a coñecer polas súas compilacións poéticas, adscritas ao Modernismo; emporiso, a súa obra máis destacable son os seus relatos ‘psicozoolóxicos’, influídos polo Surrealismo, como El trovador colombiano (1914). Tamén escribiu novelas de intención política como La oficina de Paz de Orolandia (1925) e El mundo de los Maharachias (1938).

PERSOEIRO

Político e avogado. Licenciado en Dereito pola Universidade Complutense de Madrid. En 1965 ingresou na carreira diplomática, chegando a desempeñar diferentes postos no ministerio de Asuntos Exteriores. Foi un dos fundadores da Unión de Centro Democrático (UCD), partido do que sería secretario xeral (1978-1980); así mesmo, foi xefe do gabinete político de Adolfo Suárez (1989-1992). En 1993 ingresou no Partido Popular (PP). Foi deputado no Congreso na primeira lexislatura democrática, pola UCD. Representando ao Centro Democrático y Social (CDS) foi deputado na cuarta lexislatura; na quinta e sexta lexislatura ocupou o escano de deputado estatal polo PP. Foi ministro da Presidencia e de Administración Territorial (1979-1982) no goberno de Adolfo Suárez e ministro de Fomento (5.5.1996) no goberno de Aznar. Foi editorialista de Cuadernos para el diálogo (1964-1976) e de El País (1975-1976).

GALICIA

Enxeñeiro de Camiños, Canales e Portos. Foi xefe da construtora Eman, director técnico na fábrica de prefrabricados Bein, director técnico do estudo de arquitectura e enxeñería Aricsa e secretario do colexio de Enxeñeiros de Camiños, Canales e Portos de Galicia. É profesor titular de Cálculo Estrutural na Facultade de Arquitectura Técnica da Coruña, profesor de Ampliación de Física na Escola Superior de Arquitectura da Coruña e enxeñeiro municipal do concello de Oleiros. Realizou obras no xardín de Santa Cristina, a urbanización P P 5 3 en Santa Cruz, o cuartel da Policía Municipal, o adro de Santa Eulalia de Liáns, a nova lonxa de peixe da Coruña, o proxecto das oficinas de Acopesca e o deseño dun panel de formigón aparafusado á cimentación que soporta empuxes de graneis de ata 4.000 m de altura. Elaborou o inventario de pontes antigas para a Dirección Xeral do Patrimonio da Xunta, estudios sobre o Camiño Portugués a Santiago e artigos sobre temas de enxeñería histórica. Entre os seus...

PERSOEIRO

Humorista, debuxante e escritor. Colaborou como guionista con Marco Ferreri nas seguintes obras: El pisito (1958), El cochecito (1960) e L’ape regina (1963); con Luís García Berlanga en: Plácido (1962), El verdugo (1964) e Tamaño natural (1973), e con Carlos Saura nos guións de: Peppermint frappé (1967), El jardín de las delicias (1970) e La prima Angélica (1973).

PERSOEIRO

Filólogo, catedrático de Gramática Xeral e de Crítica Literaria na Universidad de Madrid. Foi secretario e despois director do Instituto Miguel de Cervantes do CSIC. Ocupouse especialmente da preceptiva e da métrica. É autor de Sistema de rítmica castellana (1962).

PERSOEIRO

Pintor e crítico de arte. Na súa xuventude participou en varias exposicións pitóricas, pero despois decantouse pola crítica de arte e a tradución. É autor, entre outros, dos cadros: Retrato de Emilia Pardo Bazán, Devotos de Santa María de Arcos e Un rato de conversación, este último presentouno na Exposición Nacional de Belas Artes de 1887. Colaborou na Ilustración Española y Americana e en Blanco y Negro. Así mesmo, publicou Artistas y críticos españoles: siluetas de pintores, escultores, críticos (1891), Orfebrería gallega: notas para su historia (1912) e Pisa: su influencia en el Renacimiento italiano (1913). Fixo a tradución ao castelán das novelas de Emilio Salgari (Sandokán ou La mujer del pirata) e a antoloxía de prosistas e poetas Noruega literaria de Jacques Coussange (1910).

GALICIA

Arquitecto. Catedrático na Escola Superior Universitaria de Arquitectura da Coruña, traballou en colaboración con José Antonio Bartolomé Argüelles e Carlos Almuíña, cos que compartiu unha estética arquitectónica racionalista na que se mestura o respecto aos materiais autóctonos e a súa vocación de modernidade. Entre as súas obras salientan a Subestación de Fenosa, as Facultades de Filosofía e Ciencias da Educación, a Escola de Estomatoloxía, o Polideportivo do Colexio Peleteiro, o edificio do xulgado de Fontiñas en Santiago de Compostela e o pazo de Xustiza en Vigo. Tamén realizou obras de restauración e rehabilitación na cidade de Santiago de Compostela: claustro e instalacións do Museo do Pobo Galego no Convento de San Domingos de Bonaval, Pazo Xelmírez, biblioteca de San Martiño Pinario e Teatro Principal.
Así...

PERSOEIRO

Historiador, poeta e filólogo venezolano. É autor do Resumen de la historia de Venezuela (1841) e de diversas obras poéticas, entre as que destacan Adios a la Patria e Oda a Cristóbal Colón. En 1845 trasladouse a Madrid, onde colaborou en diversos periódicos e consolidou a súa calidade de escritor e teorizador da política. Publicou Libertad de imprenta e traballou nun Dicionario matriz de la lengua castellana (1854). A súa obra máis importante é o Dicionario de galicismos (1855). Foi administrador da Imprenta Nacional e director da Gaceta de Madrid. En 1853 ingresou na Real Academia Española.