"Rante" (Contén)

1. Que se desvía do tipo ordinario.

2. Dise dun órgano cunha configuración anormal.

CIDADES

Cidade do NL do distrito de Santarém, Portugal, na ribeira dereita do Texo (7.349 h [1981]). Antiga fortaleza, na actualidade é un nó de conexión por autoestrada e ferrocarril entre o litoral portugués e o interior do país e da Península Ibérica.

DUCADOS

Título concedido por Filipe IV no ano 1642 ao nobre portugués Afonso de Lancaster e de Lancaster (morto no 1654), bisneto do Rei Xoán II de Portugal, primeiro marqués de Porto Seguro e de Sardoal, Xustiza Maior de Portugal e Capitán Xeneral das galeras reais, como compensación ás perdas que sufrira en Portugal ao permanecer leal ao Rei. O título pasou despois aos Carvajal, condes da Quinta de la Enjarada, e posteriormente aos Zuleta, condes de Belalcázar.

PERSOEIRO

Nome empregado por Laura Saint-Martin Permon, escritora francesa casada en 1799 co xeneral napoleónico Jean Andoche Junot, duque de Abrantes. Publicou diversas obras que reflicten os principais acontecementos da época. Destacan as súas Mémoires et Souvenirs d’une ambassade et d’un séjour en Espagne et Portugal (Memorias e lembranzas dunha estancia en España e Portugal, 1837).

1. Substancia que acelera unha reacción química que, máis lentamente, se produce tamén de seu.

2. Substancia que acelera a forxa e o endurecemento (desenvolvemento da resistencia mecánica) do cemento e do formigón. Diversos sales inorgánicos actúan a xeito de acelerantes, pero o máis correntemente empregado é o cloruro de calcio.

3. Substancia que acelera a vulcanización do caucho, natural ou sintético, ou que permite vulcanizalo a unha temperatura máis baixa, o que reduce o tempo e o custo da fabricación e mellora o produto final.

4. Substancia que aumenta a actividade dos reveladores.

5. Produto que incha as fibras acelerando ou facendo posible a tintura.

1. Que agarra algo ou alguén.

2. Na matanza do porco, aplícase á persoa ou persoas que collen con forza o animal.

1. Que serve para aglomerar.

2. Aglutinante utilizado para aglomerar.

3. Linguas aglutinantes.

1. Oficial que ostenta o cargo supremo de toda a armada dunha nación. Oficial xeral da mariña de guerra. Actualmente, na Mariña de Guerra Española, o de Almirante é o grao de Oficial Xeneral, inferior ao de Capitán Xeneral da Armada e superior ao de Vicealmirante. É equivalente ao de Tenente Xeneral do Exército de Terra.

2. O título de Almirante encóntrase por primeira vez en Sicilia no s XI; usado polos xenoveses, foi xeneralizado na mariña europea durante o s XIII. Na Coroa de Aragón, o cargo de Almirante foi instituído no 1230 por Xaime I o Conquistador; nas de Castela e León, no 1248 ou 1254 por Fernando III, e tiña ao seu cargo a flota real castelá e era tamén chamado Adiantado Maior do Mar. O Almirante era o responsable da dirección da guerra marítima e estende a súa xurisdición sobre os barcos, portos e estaleiros dependentes da Armada Real. En Castela, controlaba tamén os concellos das vilas obrigados a prestar servizo militar naval.

3. Almirante do Mar

4. almirante de pesca

5. barco almirante

6. Na Idade Media, caudillo, capitán.

7. Termo do barallete, xerga dos afiadores e paraugueiros, que corresponde á voz ‘faciana’.

CIDADES

Cidade do partido de Gran Buenos Aires, na provincia de Bos Aires, Arxentina, ao S da capital (449.105 h [1991]).

1. Dise do que causa alteración.

2. Aplicado ao medicamento ou medicación que pode alterar a composición do sangue.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Antas de Ulla baixo a advocación de san Fiz.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Antas de Ulla baixo a advocación de san Martiño.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Maside baixo a advocación de santa María.