² cono

Corpo limitado polo plano, que contén a base, e pola superficie formada por todos os segmentos que teñen un dos seus extremos nun punto chamado vértice e o outro nun dos puntos da base. O perímetro da curva plana que forma a base recibe o nome de directriz do cono. As rectas que pasan polo vértice e por un punto da directriz son as xeratrices do cono. A altura do cono é a distancia perpendicular dende o vértice ao plano da base. O volume dun cono calquera de altura h e de base de área B é V=Bh/3. Fálase de cono de revolución se a superficie cónica lateral está xerada por unha recta que pasa polo vértice e xira arredor doutra recta que tamén pasa polo vértice e que recibe o nome de eixe do cono. Se o eixe é perpendicular ao plano da base, fálase de cono recto; este tamén se pode xerar ao xirar un triángulo rectángulo arredor dun dos seus catetos. A área lateral dun cono recto é A=πar, onde a é a apotema e r o raio da base, e o seu volume é V=πr 2 h/3, onde h é a altura. Se o eixe dun cono de revolución non é perpendicular ao plano da base, fálase de cono oblicuo. As curvas obtidas ao cortar un cono de revolución cun plano que non pasa polo vértice reciben o nome de seccións cónicas ou, simplemente, cónicas. Se o plano secante é paralelo a unha xeratriz do cono, a cónica recibe o nome de parábola; no resto de casos, a secante determina unha elipse ou unha hipérbole, segundo se o plano corta un cono dunha folla ou de dúas.

Sólido formado pola parte dun cono comprendida entre a base e unha sección transversal. Tamén se denomina tronco de cono.

Forma de relevo sedimentario constituída por materiais aluviais nunha ruptura de pendente.

Depósito sedimentario orixinado pola acumulación dos materiais arrastrados por un torrente na súa desembocadura. Unha brusca ruptura de pendente provoca a deposición dos aluvións, sumamente heteroxéneos, que obturan o leito. Coas sucesivas chegadas ao curso inferior do torrente, este faise divagante e os novos aluvións deposítanse en abano por riba dos anteriores.

Forma de relevo cónica, máis ou menos irregular, construída por materiais efusivos procedentes do interior da terra que se acumulan ao redor do cráter. Existen conos secundarios que se forman no interior dos grandes cráteres ou na vertente lateral doutro cono.