dotar

(< lat dotāre)

v t
Dar ou asignar un dote.

Ex: Dotou a súa filla co mellor que tiña.
v t
Asignar rendas ou bens a algunha persoa, fundación ou institución.

Ex: Dotaron a fundación con seis mil euros anuais.
Confrontacións: conceder.
v t
Fornecer algo, especialmente unha oficina, un barco ou un avión, do persoal ou material necesarios.

Ex: Dotaron a nova oficina con todo o necesario.
Sinónimos: prover.
v t
Facer que algo ou alguén teña certos dons ou calidades.

Ex: O ceo dotouno das mellores virtudes. A situción xeográfica daquela cidade dótaa dun clima excelente.

Palabras veciñas

Conxugar

VERBO dotar

Forma verbal: Infinitivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles doto
dotas
dota
dotamos
dotades
dotan

Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles dotaba
dotabas
dotaba
dotabamos
dotabades
dotaban

Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles dotei
dotaches
dotou
dotamos
dotastes
dotaron

Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles dotara
dotaras
dotara
dotaramos
dotarades
dotaran

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles dotarei
dotarás
dotará
dotaremos
dotaredes
dotarán

Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles dotaría
dotarías
dotaría
dotariamos
dotariades
dotarían

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles dote
dotes
dote
dotemos
dotedes
doten

Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles dotase
dotases
dotase
dotasemos
dotasedes
dotasen

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles dotar
dotares
dotar
dotarmos
dotardes
dotaren

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
dota
-
-
dotade
-

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles dotar
dotares
dotar
dotarmos
dotardes
dotaren

Xerundio dotando

Participio dotado
dotada
dotados
dotadas