eolio -lia

Relativo ou pertencente a Eolia, aos seus habitantes ou á súa lingua.

Individuo do pobo eolio.

Pobo que chegou a Grecia dende Tesalia e se estableceu en Beocia e Etolia ao redor do 2000 a C. Estendeuse polo Peloponeso, onde permaneceu ata que, coa chegada de grupos de orixe doria (s XII a C), emigrou cara a Asia Menor e se instalou na costa, desde o Helesponto ata o río Hermes e a illa de Lesbos, que pasou a coñecerse como Eolia (s IX a C). Entre as numerosas cidades que se constituíron na rexión destacaron Cimé, Larisa, Tenos, Mirina, Mitilente, Metimma (Lesbos), Pítane e Esmirna, preto da desembocadura do Hermes. Sometido polos lidios e os persas, integrouse no Reino de Pérgamo. Reuníase anualmente ao redor do santuario de Apolo Pornopios.

Dialecto do grego que se divide en tres subdialectos: o tesalio, o beocio e o lesbio.

Modo grego tardío, orixinario de Eolia, introducido no continente por Terpandro. Foi a orixe do modo menor.

Capitel grego arcaico, de orixe oriental, composto de dúas volutas simétricas grandes, ligadas por unha palmela ensanchada ou por un triángulo. Apareceron por primeira vez en Larissa e Neandria no 570 a C, e localizáronse exemplos en Chipre, Frixia e Paflagonia.