ocorrer

ocorrer

(< lat ocurrĕre)

  1. v i

    Ter lugar un feito. OBS: Só se emprega nas formas non persoais do verbo (infinitivo, xerundio ou participio) e na terceira persoa de singular ou plural.

    Ex: O accidente ocorreu en Pontevedra, cando viñan de volta.

    Sinónimos: acaecer, acontecer, suceder.
  2. v i [RELIX]

    Coincidir nun mesmo día dúas festas.

  3. v pron

    ir á mente unha idea, xeralmente de forma repentina.

    Ex: Ocorréuselle mercarlle un regalo para desculparse.

Palabras veciñas

oco -ca | ocorrencia | ocorrente | ocorrer | Ocotea | Ocotepeque | ocotónido -da
Conxugar
VERBO ocorrer
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
-

-
ocorre

-

-
ocorren
Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
-

-
ocorría

-

-
ocorrían
Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
-

-
ocorreu

-

-
ocorreron
Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
-

-
ocorrera

-

-
ocorreran
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
-

-
ocorrerá

-

-
ocorrerán
Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
-

-
ocorrería

-

-
ocorrerían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
-

-
ocorra

-

-
ocorran
Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
-

-
ocorrese

-

-
ocorresen
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
-

-
ocorrer

-

-
ocorreren

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
-
%

-
-
%

-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
-

-
ocorrer

-

-
ocorreren
Xerundio ocorrendo
Participio ocorrido
ocorrida
ocorridos
ocorridas