ocorrencia

(

s f
Feito de ocorrer ou producirse algo, xeralmente de xeito casual ou coincidente.

Ex: A ocorrencia dos casos tivo moita transcendencia na vila.
Confrontacións: acontecemento, suceso.
s f
Idea que se lle ocorre a alguén sobre que facer ou como actuar respecto a outro asunto.

Ex: Non sabiamos que facer ata que de repente María tivo unha ocorrencia xenial.
Sinónimos: acordo.
s f
Idea ou dito espontáneo e enxeñoso que alguén di.

Ex: Ríanse moito coas súas ocorrencias, era moi simpático.
Sinónimos: arranque, saída. Confrontacións: agudeza.
s f [LING]
Utilización dunha determinada unidade lingüística nun discurso que fai que a súa aparición sexa frecuente.
s f [RELIX]
Coincidencia que resulta de que o día de celebración dunha festa sexa o mesmo ca o doutra.

Palabras veciñas