balandra

balandra

(< fr balandre < neerlbijlander)

s f [MAR]

eleiro dun só pau e velas de coitelo, con cuberta, que se empregaba antigamente tanto para o transporte de cabotaxe como para a pesca. Foi o tipo de iate máis estendido entre os de vela. Todas as balandras teñen foque; a que só ten un chámase sloop e a de dous ou máis, cutter. A balandra de liñas finas construída especialmente para regatas chámase balandro.

Palabras veciñas

balanceo | Balanchine, George | balancín | balandra | balandrán | Balandrán, El | balandro