abeto

abeto

(< lat v abēte < lat c abiĕte)

  1. s m [PLANTA]

    Árbore da subfamilia das abietoideas que pertence aos xéneros Abies, Picea, Pseudotsuga ou Tsuga. Caracterízase por ter acículas perennes que non sobrepasan os 35 mm, presentes só nos macroblastos.

  2. abeto branco [PLANTA]

    Árbore de ata 45 m de altura, de cortiza branco-grisalla, acículas de ata 3 cm fendidas no ápice, e piñas ergueitas de ata 20 cm que se desfán ao madurar. É propia das montañas do sur e centro de Europa e queda restrinxida, na Península Ibérica, aos Pireneos e ao Montseny. En Galicia introduciuse como cultivo ornamental.

  3. abeto [PLANTA]

    Árbore de ata 50 m de altura, de cortiza grisalla, acículas de 3,5 cm e piñas ergueitas de ata 18 cm. É unha especie propia do Cáucaso que se cultiva en Galicia como ornamento.

  4. abeto de Douglas [PLANTA]

    Árbore de ata 55 m de altura, con acículas de ata 3 cm, e piñas pendurantes de ata 10 cm con brácteas nas que sobresaen tres dentes anchos. En Galicia emprégase para repoboacións e en usos ornamentais.

  5. abeto pinsapo

    Árbore de ata 25 m de altura, con acículas de 2,5 cm e piñas ergueitas de ata 15 cm. Localízase nas montañas de Málaga e Cádiz, e no Atlas africano. En Galicia aparece cultivada como planta ornamental.

  6. abeto planifolio

    Árbore de ata 60 cm de altura, con acículas de 1,8 cm e piñas pendurantes de 2,5 cm. Cultívase para a obtención de madeira no norte de Europa, e en Galicia emprégase como ornamento.

  7. abeto rubio [PLANTA]

    Árbore de ata 50 m de altura, con acículas de 2,5 cm rematadas en punta e inseridas nas poliñas sobre un pequeno coxín, e con piñas pendurantes de ata 15 cm. É natural do centro e norte de Europa.