alborotar

(< lat volutāre ‘axitar’con influencia de alborozar)

v t
Poñer en estado de axitación, xeralmente unha multitude.

Ex: Alborotou os rapaces de clase coa súa actitude medrosa.
Sinónimos: alborozar, axitar, bourear, perturbar.
v i
Facer barullo dando voces, berros e provocando escándalo.

Ex: Os nenos alborotan moito cando están no recreo.
Sinónimos: barullar, bourear.
v pron
Poñerse nun estado de alporizamento ou nerviosismo máximo.

Ex: Alborotouse todo ó coñecer as boas novas.
Sinónimos: bourear.
v pron
Poñerse en desorde.

Ex: Co vento alborotóuselle o veo.

Palabras veciñas

Conxugar

VERBO alborotar

Forma verbal: Infinitivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles alboroto
alborotas
alborota
alborotamos
alborotades
alborotan

Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles alborotaba
alborotabas
alborotaba
alborotabamos
alborotabades
alborotaban

Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles alborotei
alborotaches
alborotou
alborotamos
alborotastes
alborotaron

Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles alborotara
alborotaras
alborotara
alborotaramos
alborotarades
alborotaran

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles alborotarei
alborotarás
alborotará
alborotaremos
alborotaredes
alborotarán

Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles alborotaría
alborotarías
alborotaría
alborotariamos
alborotariades
alborotarían

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles alborote
alborotes
alborote
alborotemos
alborotedes
alboroten

Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles alborotase
alborotases
alborotase
alborotasemos
alborotasedes
alborotasen

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles alborotar
alborotares
alborotar
alborotarmos
alborotardes
alborotaren

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
alborota
-
-
alborotade
-

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles alborotar
alborotares
alborotar
alborotarmos
alborotardes
alborotaren

Xerundio alborotando

Participio alborotado
alborotada
alborotados
alborotadas