Antioquía, Patriarcado de

Dignidade e xurisdición das cabezas das igrexas Siríaca Católica (residente en Beirut), Melquita Católica e Maronita (residentes en Bekoš, no Líbano), Melquita Bizantina (residente en Damasco) e Siríaca Xacobita (da que depende o katholikós de Malancar, India). A primeira comunidade cristiá de Antioquía foi confiada ao apóstolo Bernabeu, quen no ano 42 ou 43 chamou a san Paulo para a misión apostólica. Segundo os Feitos dos Apóstolos, foi alá onde os discípulos de Cristo se denominaron por primeira vez “cristiáns”, e a procedencia pagá da maior parte deles enfrontounos á tendencia xudaizante dos procedentes do pobo xudeu. Consecuencia desta situación foi o Concilio de Xerusalén e o enfrontamento dos apóstolos Pedro e Paulo nesta cidade, provocado pola actitude compracente de Pedro cara aos ritos e ás prácticas dos xudaizantes. A tradición considera o apóstolo Pedro como iniciador do episcopado na cidade, o que conferiu aos seus bispos a hexemonía relixiosa sobre toda a diócese civil de Oriente (Siria, Cilicia, Mesopotamia e Palestina), recoñecida xa no Concilio I de Nicea (325). Polo Concilio de Calcedonia (451) Palestina subtraeuse á obediencia de Antioquía e pasou a formar o Patriarcado de Xerusalén. Durante as controversias cristolóxicas dos ss V-VI, unha gran parte do patriarcado inclinouse polo monofisismo (siríacos ou xacobitas fronte aos ortodoxos ou melquitas); por outra banda, a tendencia antibizantina favoreceu a presenza dos árabes (637) e, como consecuencia, o afundimento do Cristianismo como relixión maioritaria. No 685 os maronitas erixíronse como patriarcado autónomo. Os croatas restableceron o patriarcado pero co rito latino. A finais do s XVI, os xacobitas comezaron a manifestarse favorables á unión con Roma; por obra dos misioneiros, unha parte dos melquitas uníronse tamén a Roma, que estableceu en 1722 un patriarcado para os católicos melquitas de Siria e desde 1775 tamén para os de Xerusalén e Alexandría, ampliado a todo o Imperio Otomano por León XIII.