1 aura
(
-
s
f
Vento suave.
Ex: A aura da noitiña fíxolle sentir calafríos.
Sinónimos: brisa. -
s
f
Admiración, favor ou aceptación que desperta unha persoa.
Ex: A monxa exhalaba unha aura de bondade.
Confrontacións: auréola, halo. -
s
f
[ESOT]
En parapsicoloxía, halo que emite o corpo humano e que o envolve. Visible para persoas especialmente preparadas, pode ser fotografado.
Ex: O especialista asegurou que detectara unha aura negativa naquel home.
-
s
f
[LIT]
Segundo Walter Benjamin, a aura é o carácter específico e orixinal da obra de arte. Como el explica, no mundo industrial e na cultura de masas a obra perde a súa aura e acaba por homologarse con outros textos ou mensaxes. Posteriormente, Benjamin utilizou o termo para sinalar que unha obra adquire a aura por mor da súa rareza, da súa difusión ou dalgún aspecto da súa historia, que a converten en autoridade ao pasar a pertencer a un canon de obras selectas.
-
s
f
[PAT]
Conxunto de trastornos, de duración moi curta, que precede ás crises de certos estados neuropsíquicos (epilepsia, histeria, etc).