cántico
(< lat cantĭcu)
-
s
m
-
[LIT/RELIX]
Himno de loanza e agradecemento extraído de diversos libros bíblicos (agás o Libro dos Salmos). No Antigo Testamento localízanse fragmentos líricos que reciben este nome: o “Cántico de Moisés”, que celebra o seu paso polo Mar Vermello, o “Cántico de Débora”, que aparece tralo pecado e a morte de Sisara, o “Cántico de Xudit”, por ter dado morte a Holofernes, o “Cántico de Tobías”, por recobrar a vista, etc. No Novo Testamento, recóllense o “Magnificat”, “Benedic22tus”, “Nunc dimittis”, o “Cántico de Zacarías” e o “Cántico de Simeón”. No eido da literatura galega e, dende unha perspectiva profana, cómpre citar o Cántico da fonte (1982), de Cesáreo Sánchez Iglesias.
-
Canto, especialmente cando é relixioso e solemne.
-
[LIT/RELIX]
-
s
m
[LIT]
Composición poética destinada a celebrar acontecementos profanos.