"Aman" (Contén)

Acción ou efecto de amancebarse.

Xuntarse con outra persoa, xeralmente tornándose en amante desta ou mantendo unha relación determinada de parella sen estaren casados.

Amancio Amaro Varela.

Nome procedente do latín Amantius e este derivado do participio de presente do verbo amare, isto é, amantem ‘que ama’. Existen sete celebracións diferentes para santo Amancio de Rodez (s V): 10 de febreiro, 19 de marzo, 8 de abril, 6 de xuño, 10 de xuño, 26 de setembro e 4 de novembro.

Acción de dispor o liño en feixes unha vez que secou.

Arciprestado da Terra de Lemos, na diócese de Lugo, que comprende as parroquias do concello de Sober.

Área produtora do viño do mesmo nome, integrada polas parroquias de Doade, Amandi, Lobios, Pinol e Santiorxo, no concello de Sober, hoxe incluída na Denominación de Orixe Ribeira Sacra, cunha superficie de cultivo de 400 hectáreas e cunha produción de 350.000 litros, dos que o 70% son de tinto, e o 30% de branco. O cultivo da vide na Ribeira Sacra foi introducido polos romanos, a principios do s I d C, ao decatáranse da excepcionalidade da localización xeográfica para a produción de viño, na solaina dos canóns do Sil. Para a plantación do viño o traballo foi enorme polo forte desnivel da ribeira, que fixo precisa a gradación dos bancais de pedra para evitar os arrastres e a erosión da pequena capa de solo que tiñan para acadar o encaixamento das cepas cuns mínimos de profundidade. Nesta magna obra, que aínda perdura tras case dous mil anos de historia, traballaron 5.000 escravos trasladados para a mesma dende os complexos mineiros das Médulas e Montefurado. Na Idade Media, viuse incrementado...

Globulina vexetal presente nas améndoas.

Nome procedente do latín amandus ‘que merece que o amen’. Un antigo Amando sería o que lle daría nome ás terras de Amandi, da Ribeira Sacra, de gran sona polos seus viños; unha vez máis, como adoita acontecer un antropónimo convértese en topónimo. A festa de santo Amando de Maastricht (s VII) celébrase o 6 de febreiro.

Periódico quincenal, voceiro da “Unión Socialista Galega”, que apareceu en Santiago de Compostela no mes de xullo de 1933. Foi dirixido polo avogado Xoán Xesús González, e tivo de colaboradores a destacados galeguistas como Francisco Fernández del Riego ou Eduardo Blanco Amor. Durou apenas seis meses e estivo redactado parcialmente en galego.

Grupo poético formado na Coruña en 1953 composto por Alfonso Gallego Vila, Xosé Guillén, Manuel Álvarez Torneiro e Antón Avilés Vinagre, tralos que estaba a figura de Miguel González Garcés. Organizaban recitais e conferencias nos locais da Delegación Provincial do Ministerio de Información e Turismo. Promoveron a publicación duns cadernos de poesía co mesmo nome do grupo, editados polo Club Imperio del Frente de Juventudes da Coruña, presidido por Ricardo Fernández Castro. O director desta publicación, da que saíron á luz catro números entre 1957 e 1958, parece que foi Pantaleón de Escalante. Desapareceu en 1960.

Revista nada en marzo de 1957 na Coruña e editada pola Delegación de Educación Nacional da Universidade de Santiago. Cesou en marzo de 1958. Promovida por Miguel González Garcés e polo Club Imperio do Frente de Juventudes da Coruña, contén composicións poéticas de temática amorosa e relixiosa de autores pertencentes ao grupo Amanecer, como Manuel Álvarez Torneiro, Avilés de Taramancos, Rosario Barros, Urbano Fernández e Xulio Seijas, entre outros.