"Asio" (Contén)

PERSOEIRO

Conde visigodo. Dominou a zona navarro-aragonesa do Ebro. Ao producirse a invasión musulmá de Mūsà ibn Nu ṣ ayr, pactou con el e renegou do cristianismo. Os seus descendentes formaron a familia Banū Qasī.

PERSOEIRO

Patricio romano. Durante a guerra civil (49-46 a C) foi prefecto da flota pompeiana. Despois de Farsalia reconciliouse con Xulio César, pero foi un dos líderes principais na conspiración que preparou o seu asasinato (44 a C). Posteriormente, foi gobernador de Siria e aliouse con Bruto contra o triunvirato. Foi vencido en Filipos e un liberto deulle morte.

PERSOEIRO

Escritor, monxe e político romano. Ao principio do s VI tivo unha importante actividade política; no 533 chegou a prefecto pretorial e influíu poderosamente na reconciliación de Teodorico coa Igrexa romana. Cara ao 550, fundou o mosteiro de Vivarium, preto de Scylacium (Squillace), de liña beneditina, onde se dedicou á transmisión da cultura grega mediante a copia de manuscritos e pergamiños. Ademais, empregaba no ensino algunhas das súas obras e no seu programa de estudios incluía as Sagradas Escrituras e as artes liberais. Como político escribiu Variae (Varias), conxunto de cartas con referencias a decretos e editos imperiais. Dos seus escritos filosófico-teolóxicos destacan De anima (Da alma), Institutiones divinarum et saecularium litterarum (Disposicións sobre as letras divinas e profanas) e Historia ecclesiastica tripartita (Historia eclesiástica tripartita). Tamén escribiu unha recompilación titulada De orthographia (A ortografía),...

PERSOEIRO

Poeta e autor dramático. De formación neoclásica, é un dos precursores do romanticismo. A súa obra poética recolleuse, por orde de Fernando VII, en dous volumes co título Obras poéticas (1816). Escribiu tamén traxedias e publicou unha serie de artigos que motivaron a súa deportación a Francia en 1908.

PERSOEIRO

Ximnasta. Comezou a practicar a ximnasia na escola e con 11 anos ingresou no Centro de Alto Rendimiento (CAR) de Sant Cugat del Vallès. De alí pasou ao CAR de Madrid e en 1995 debutou co equipo español de ximnasia artística. Especializouse no exercicio de chan, do que se proclamou campión de Europa júnior (San Petersburgo 1998), subcampión mundial absoluto (Tianjin 1999) e subcampión europeo absoluto (Bremen 2000); sen embargo, na súa primeira participación olímpica, nos Xogos de Sidney 2000, non se clasificou para a final da súa especialidade. Pola contra, obtivo a Medalla de Ouro e o título de Campión Olímpico na competición de salto, disciplina na que, ao remate dese ano, ocupou o primeiro posto da clasificación mundial.

PERSOEIRO

Cónsul e historiador de orixe grega. Chegou a Roma logo do ascenso ao trono do Emperador Comodo (180) e accedeu ao Senado romano. Nomeado pretor durante o goberno de Pértinax, foi cónsul con Septimio Severo e máis tarde acompañou a Caracalla na súa expedición a Oriente (216). Durante o goberno do Emperador Severo Alexandre (222-235), administrou o proconsulado de África, as provincias imperiais de Dalmacia e Panonia Superior, e foi cónsul (229). Despois abandonou a vida pública e retirouse a Bitinia. Escribiu unha Historia Romana en oitenta volumes, dos que se conservan vintecinco, que abranguen o período comprendido entre o 69 a C e o 47 d C, e entre o 216 e o 219. Empregou, entre outras fontes, os antigos anais romanos, e dende o libro 36 en adiante, as obras de Tito Livio e Tácito. Destacan os capítulos que adica á súa época e nos que analiza a clase senatorial.

1. Acción de disuadir.

2. Estratexia política internacional fundamentada na construción e acumulación de armamento co fin de desanimar os adversarios en potencia de tomar a iniciativa dunha agresión armada, que provocaría unha resposta máis destrutiva.

3. Termo que alude a unha das dúas opcións ou finalidades que persegue o xénero deliberativo, un dos tres xéneros oratorios recoñecidos desde Aristóteles xunto ao xudicial e ao epidíctico. Un discurso pertencente a este xénero ten como obxectivo argumentar a conveniencia ou non dunha determinada acción, atendendo, principalmente, á súa maior ou menor utilidade para a comunidade. Así se se aconsella levala a cabo, o discurso será suasorio e, no caso contrario, disuasorio. A base da disuasión está na acumulación de exemplos que ilustren a posición en contra adoptada polo orador.

PERSOEIRO

Bispo de Hispania. Segundo o Misal Romano de Galicia foi bispo de Illiturgi, vila na que sufriu martirio. No s VII o Rei Sisebuto levantou sobre o seu sartego un templo. En tempos da persecución sarracena trasladouse o seu corpo ao Val do Mao (O Incio), onde se venera dende aquela. A súa festividade celébrase o 18 de maio no Val do Mao, aínda que no Misal Romano de Galicia figura o 16 de maio.

PERSOEIRO

Bispo de Tui. Mártir no 82, segundo o episcopoloxio do beneditino san Prudencio de Sandoval.

1. Acción de evadir ou evadirse.

2. Fuxida dun preso ou un condenado do establecemento penal no que estaba recluído.

3. Saída ilegal de diñeiro ou doutros activos líquidos dun país cara a outro.

1. Que é produto da fantasía ou que contén moitos elementos procedentes dela.

2. Que se deixa levar moito pola fantasía e a imaxinación.

GALICIA

Sacerdote xesuíta. Ingresou na Compañía de Xesús (1736) e estudiou filosofía e teoloxía en Palencia e Valladolid (1740-1743). En 1746 foi enviado como misioneiro a Filipinas, onde tamén exerceu como profesor de matemáticas no colexio de San Ignacio de Manila. En 1767, en virtude do decreto de expulsión dos xesuítas dos territorios da monarquía hispánica, trasladouse a Italia. Foi o autor de Galicia. Reino de Cristo Sacramentado y primogénito de la Iglesia entre las gentes: [...] (1750).