"Gad" (Contén)

1. de afogar.

2. Que é un lugar pequeno, moi estreito e con pouca ventilación.

3. Persoa que se angustia ante a dificultade.

4. Persoa que morreu por falta de respiración, especialmente os mortos na auga.

5. Aquela voz que se produce con dificultade.

6. Colar curto que empregaban as mulleres a principios do s XVIII.

1. de afogar.

2. Que é un lugar pequeno, moi estreito e con pouca ventilación.

3. Persoa que se angustia ante a dificultade.

4. Persoa que morreu por falta de respiración, especialmente os mortos na auga.

5. Aquela voz que se produce con dificultade.

1. Que ou quen afoga.

2. Colar curto que empregaban as mulleres a principios do s XVIII.

CAPITAIS

Capital do departamento de Agadez, Níxer (32.272 h). Situada nos contrafortes do macizo de Aïr é unha encrucillada de rutas caravaneiras en dirección a Ahaggar e ao Ténéré, feito que a converteu nun centro de comercio e mercado agrícola. Fundárona en 1920 os tuaregs procedentes de Fezzan.

DEPARTAMENTOS

Departamento de Níxer (714.790 km2; 189.000 h [estim 1990]). A capital é Agadez.

CAPITAIS

Capital da provincia de Agadir, Marrocos, ao N da desembocadura do río Sous (155.244 h [1994]). Importante porto e aeroporto, é a saída natural do fértil val do Sous (cultivos de horta). No ano 1960 resultou destruída por un tremor de terra que causou 12.000 víctimas.

1. de agregar.

2. Conxunto de cousas homoxéneas que se consideran formando un corpo.

3. Conxunto ou suma de diferentes cousas ou persoas.

4. Funcionario ou empregado adscrito a un posto ou praza do que non é titular.

5. Oficial de mariña mercante en período de prácticas para obter o título de piloto.

6. Mariñeiro que asiste ás manobras de posta do cerco e extracción do peixe do cope.

7. Profesor de bacharelato ou universitario de rango inmediatamente inferior ao de catedrático.

8. Funcionario adscrito a unha función diplomática que desenvolve as funcións propias da súa especialidade.

9. Magnitudes globais, obtidas a partir dos datos subministrados polas diferentes contas macroeconómicas e correspondentes a conxuntos estatísticos definidos, que permiten calcular as magnitudes globais da actividade económica.

10. Aglomeración rural que forma parte dun municipio, dentro do cal pode constituír unha entidade local menor e que depende administrativamente da cabeza ou capital deste.

11. ...

1. Peza que serve para prolongar ou aumentar a lonxitude dalgún instrumento.

2. Vela para alongar.

3. Bacelo da videira que non se poda.

1. Aquilo presentado por alguén como verdadeiro sabendo que non o é.

2. Acción na que unha persoa ou persoas ofenden a outra con acusacións graves.

1. de alongar.

2. Dise dun órgano ou elemento máis longo do que é o ordinario no seu xénero.

3. Aquilo que está afastado de nós.

1. Que alonga.

2. Instrumento de laboratorio que consiste, esencialmente, nun tubo de vidro aguzado que se adapta ao colo dun balón e que se utiliza nas destilacións para facer pasar o destilado do refrixerante ao colector.

3. Peza que, colocada entre outras dúas ou nun extremo, serve para aumentar a lonxitude dun órgano, dun aparello ou dunha estrutura.

GALICIA

Licenciado en Filoloxía Románica pola Universidade de Santiago de Compostela (1968) e Catedrático de Ensino Medio de Lingua e Literatura Españolas, alterna a docencia coa crítica literaria. Foi  secretario do Centro Ramón Piñeiro para a Investigación en Humanidades, onde traballou na Sección de Literatura Galega. No xornalismo literario foi un dos fundadores do suplemento “El Correo Cultural” de El Correo Gallego e ten publicado artigos en numeros medios (La Voz de Galicia, Grial, Encrucillada, A Nosa Terra, Boletín Galego de Literatura, etc).
Realizou diferentes estudos e edicións entre os que destacan Antre dous séculos (1990), de Xerardo Álvarez Limeses; Teatro galego (1993), de Ramón González Alegre; Á lus do candil (1993), de Ánxel Fole; Poesía...

PERSOEIRO

Autor da música da popular “Cántiga”, sobre texto do primeiro poema escrito de Curros Enríquez en 1869, cando compartían ambos unha pensión madrileña na época en que Curros estudiaba Dereito na Universidade Central de Madrid. Alonso Salgado non coñecía a grafía musical, pero interpretou a melodía coa guitarra. Foi Chané quen posteriormente fixo a transcrición ao pentagrama, circunstancia que xerou confusión na posteridade, chegando a atribuír a Chané a autoría da famosa peza. Cesáreo Alonso deuna a coñecer en Trives, a súa terra natal, e máis tarde, entre os estudiantes de Compostela. Aquela popular cántiga pasou con todos os honores á posteridade, sendo poucas as xuntanzas festivas nas que non sexa interpretada co título de Unha noite na eira do trigo. Dáse o fenómeno de que chegou a eclipsar a homónima de Xoán Montes, unha das seis fermosas baladas do compositor lugués.

1. de alugar.

2. Traballador temporal contratado para a seitura en grupos de cinco ou seis que tiña como xefe ao atador. Amais do propio traballo, incluíase a comida e mailo aloxamento mentres durase a ocupación.

GALICIA

Atleta especializado en carreiras de fondo. Entre os seus maiores logros salientan a participación en tres finais dos Xogos Olímpicos: en México 1968 nos 3000 m obstáculos (11º clasificado) e en Múnic 1972 nos 5.000 e 10.000 m lisos (10º e 12ª clasificado respectivamente). Proclamouse campión mundial militar dos 3.000 m obstáculos en 1964. Acadou nos Campionatos de Europa en Pista Cuberta do ano 1969 a medalla de prata e a de bronce no 1970, ambas as dúas nos 3.000 m lisos. Nos Xogos do Mediterráneo gañou as medallas de ouro nos 3.000 m obstáculos en 1967 e nos 5.000 e 10.000 m lisos en 1971. En nove ocasións foi campión de España (5 de 5000 m lisos, 2 de 3.000 m obstáculos e outras 2 de 30 km ruta). Conseguiu 15 plusmarcas estatais; en 2.000 m lisos, 3.000 m lisos e obstáculos, 5.000 e 10.000 m lisos. Recibiu a insignia de ouro e brillantes do seu club, o Real Club Celta de Vigo. Militante do PS de G-PSOE, entre 1983 e 1995 foi concelleiro de deportes na corporación municipal viguesa.