"Goi" (Contén)

Antigo mosteiro situado na parroquia de Santalla de Cuíña (Lugo). Fundouno Ildoncia Gundesíndiz a comezos do s X e no 995 foi doado ao Rei Vermudo II con todas as súas dependencias. En 1038 documéntase como propiedade da infanta Sancha. Posteriormente pertenceu á igrexa de Lugo.

Antigo mosteiro situado en Santoíño, na parroquia de Piúgos (Lugo). Fundouno Pedro, bispo de Lugo cara ao 1030. Despois de 1038 doouno a Miguel Amiquiz e este aos reis Fernando I e Sancha. Posteriormente pertenceu á igrexa de Lugo.

Planta arbórea que presenta follas opostas oblongas, flores brancas e froitos comestibles.

Fosfato de estroncio e aluminio, de fórmula SrAl3[(OH)6/PO4/PO3OH]. Cristaliza no sistema romboédrico, en cristais pequenos. Ten dureza 4,5-5 e peso específico 3,2.

Construción situada en Santa María de Ferreira de Pantón. Formada por varios corpos erixidos en diferentes épocas, a súa planta ten forma de L. Conserva dous patios e unha capela integrada no edificio da que sobresae o campanario na fachada principal. Nesta, presenta unha solaina do s XVIII e dous escudos coas armas dos López de Lemos, Valcárcel, Breganzos e Enríquez, e coas dos Saco, Ribadeneira, Quiroga e Valboa.

Antiga fortaleza situada en Goián (Tomiño) que defendía a fronteira portuguesa. Construída en 1673, estaba rodeada por muros de pedra e terra. Consérvase a muralla, a porta e a ponte que conducía a esta, formada por cinco arcos. Na porta consérvase unha inscrición coa data da súa construción. Tiña construcións adxacentes como capela, almacéns, polvoríns, cortes e barracóns para as tropas.

Construción situada en Goián (Tomiño). Ten planta rectangular. Rehabilitouse para converterse nun establecemento hoteleiro. Na porta principal destaca un escudo do s XVIII. Ás beiras da porta consérvanse dous balcóns erixidos sobre ménsulas e cara á zona posterior unha solaina cuberta. Está rodeada cun muro de pedra no que se insire unha pequena capela.

Liñaxe que trae por armas, en campo de prata, catro faixas ondadas de azul. Algúns levan, en campo de prata, unha serea sostida en ondas de azul e prata, en punta. Outra variante ostenta, en campo de ouro, dúas aciñeiras de sinople, colocadas en faixa e un lobo andante de prata, linguado de goles, entre os seus troncos. Adoita aparecer castelanizado coa forma Goyanes.

Construción situada en Lampón (Boiro). Ten planta en forma de L e conserva nun dos seus extremos unha torre que remata nunha balaustrada.

Estado do centro de Brasil, que limita ao N co estado de Maranhão, ao L cos de Bahia e Minas Gerais, ao S co de São Paulo e ao O cos de Pará e Mato Grosso (341.289 km2; 5.003.228 h [2000]). A capital é Goiânia. A característica principal do seu relevo é a existencia das chapadas, de 500 m de altitude media. O clima é tropical. Os ríos principais son o Araguaia, o Paranaiba e o Tocantins. O bosque é denso ao N, mentres que ao S predomina a sabana. A evolución demográfica foi rápida a partir de 1920 grazas ao plan de colonización da rexión central de Brasil (826.000 h en 1940, 1.955.000 h en 1960). No seu territorio instalouse a nova capital de Brasil, Brasília, co seu distrito federal autónomo. Produce tabaco, arroz, millo, café e algodón. Destaca a gandería bovina e porcina.