"ISM" (Contén)

Un dos tres tipos de loita dos antigos gregos nos que se empregaban exclusivamente os dedos das mans. Consistía en que dous loitadores, pendurados polos cóbados enriba dunha táboa, se agarraban polas mans e polos dedos ata que un dos dous conseguía poñer o brazo do outro en posición horizontal.

Quimiotropismo provocado polo osíxeno ou polo dióxido de carbono do aire.

Capacidade da enerxía radiante de inducir transformacións químicas. O actinismo da luz modifica, por exemplo, a estrutura química das emulsións fotográficas e dá lugar (despois do revelado) á formación dunha imaxe.

Tipo de tactismo no que o estímulo é unha radiación.

Tipo de tropismo no que o estímulo é unha radiación.

Pequena seita cristiá do s II d C, promovida por Epifanio e Agostiño, que predicaba o retorno á primitiva inocencia de Adán. Os adamitas practicaban o nudismo, como proba de completa liberdade, e a promiscuidade sexual, xa que proscribían o matrimonio para non perpetuar o pecado orixinal. No s XIII a seita reapareceu en Austria e Bohemia animada polos luciferianos e no s XV os irmáns do espírito ceibe, que foron aniquilados no ano 1421, admitían o adamismo primitivo.

Síndrome atenuada da enfermidade de Addison, que se encontra en moitas patoloxías xerais cando o proceso morboso lesiona secundariamente as cápsulas suprarrenais.

Estado dun sistema termodinámico que non intercambia enerxía calorífica.

Doutrina estoica que consideraba que aqueles accidentes alleos ao individuo (riqueza, pracer, etc) son moralmente indiferentes, as únicas excepcións a esta concepción moral eran o vicio e a virtude.

Doutrina que ensina que Xesucristo, en tanto que home, é fillo de Deus só por adopción. Os precedentes da doutrina encóntranse xa en Teodoto en Roma contra o 190 e nos monarquianos.

Doutrina común a seis grupos protestantes xurdidos nos EE UU durante o s XVIII que, a partir do profetismo bíblico, anuncian moi cercana a segunda vinda de Cristo. O movemento adventista moderno iniciouno nos EE UU W. Miller entre 1831 e 1833. Entre os seguidores do adventismo hai dúas tendencias: os posmilenaristas, que consideran que esa chegada será gradual e seguirá á Apocalipse; e os premilenaristas, que cren no progreso social e que a chegada de Cristo comezará cun cataclismo cósmico despois do milenio. A partir do núcleo orixinario formáronse as diversas igrexas e grupos, das que a máis activa é a dos Seventh Day Adventists (Adventistas do Sétimo Día), seguida en importancia polos Evangelical Adventists (1845), os Advent Christians (1881), a Church of God, a Life anb Advent Union (1860) e os Age-to Come Adventist (1951). As diferencias entre estes grupos fundaméntanse, sobre todo, nas diversas interpretacións sobre o milenario, sobre a natureza do home, o ministerio de Cristo, os...

Conxunto de accidentes provocados pola acción do aire enrarecido e comprimido sobre o organismo.

Aparello que mide os cambios de volume do tórax durante a respiración.

Reacción celular á acción do osíxeno. O aerotropismo positivo produce atracción do osíxeno no protoplasma celular; o aerotropismo negativo, produce repulsión.

Heliotropismo no que a resposta ao estímulo da luz solar é negativa, é dicir, que se afasta da fonte.

Adhesión á causa monárquica dalgún dos reis españois chamados Afonso. O termo empregouse especialmente durante o Sexenio Revolucionario de 1868-1874 para designar a corrente política que defendía a restauración da monarquía na figura de Afonso de Borbón, fillo da deposta Raíña Isabel II e do futuro Afonso XII, en oposición ao carlismo, ao republicanismo e aos que defenderon a opción monárquica representada por Amadeo de Savoia. O representante político do afonsismo foi Cánovas del Castillo. Os afonsinos, que coordinaron a súa acción dende o momento do destronamento de Isabel II e o seu exilio a Francia, unificaron as distintas faccións monárquicas; convenceron a Isabel de que renunciara aos seus dereitos a prol do seu fillo -o que inicialmente non admitía a Raíña-; e buscaron o apoio da alta oficialidade do exército, que se levantara en varias ocasións para proclamar a Afonso Rei de España coa oposición de Cánovas, quen era partidario dunha transición pacífica e de xeral acordo.