"Paris" (Contén)

CAPITAIS

Capital de Francia e da rexión administrativa de Île-de-France, que forma un departamento independente (105 km2; 2.125.246 h [1999]; aglomeración urbana, 9.644.507 [1999]). É sede do goberno e o principal centro intelectual, artístico e económico-financeiro. Situada na confluencia dos vales do Oise, o Marne e o Sena, no centro de Île-de-France e preto de rexións como Beauce, Brie ou Valois, moitas son as causas que favoreceron a súa expansión: a dispoñibilidade dunha vía fluvial (Sena) que facilita as relacións co mar; ter un punto óptimo para a construción dun porto; a conexión desta vía fluvial con vías terrestres que acadaron importancia a raíz do crecemento urbano; a existencia dunha illa (a Cité) que, ao facilitar o paso do río, presentaba óptimas condicións para a defensa; e tamén as circunstancias históricas que promoveron xa desde os ss IX-X o ascenso de París como centro político. A configuración actual da cidade de París data de 1860, aínda que París é unha grande aglomeración...

PERSOEIRO

Economista. Foi secretario xeral do Consejo de Economía Nacional e manifestou unha posición antiliberal nas súas publicacións sobre a economía española. Escribiu El movimiento de precios en España (1943), Factores del desarrollo económico español (1957) e Renta nacional, inversión y consumo en España (1960).

PERSOEIRO

Filólogo francés. Foi profesor no Collège de France (1872) e participou na fundación das revistas Revue Critique (1866) e Romania (1872). Especializouse no estudo da literatura medieval, sobre todo da francesa, campo en que tivo especial relevancia pola teoría das cantilenas, en canto á orixe dos cantares de xesta. É autor de Étude sur le rôle de I’accent latin dans la langue française (1862), Histoire poétique de Charlemagne (1866), Vie de saint Alexis (1872), La Poésie du Moyen-Âge (1885) e François Villon (1901). Ademais traduciu, en colaboración, a Grammaire des langues romanes, de F. Diez. Foi membro da Académie de Inscriptions et Belles-Lettres (1876) e da Académie Française (1896).

REXIÓNS

Rexión xeográfica de Francia que ocupa a cuarta parte do país. Esténdese entre o antigo Macizo Armoricano ao O, o Macizo Central ao S, Os Vosgos, As Ardenas e o país do Rin ao L, e queda aberta polo N en Manche. Pode reducirse a catro rexións: ao L, os altiplanos de Borgoña e Champagne; ao N e ao O, Picardie e Normandie; ao S, a zona do Loire, e, no centro, Île-de-France, rexión de altiplanos e vales dispostos arredor de París. Toda a área pertence hidrograficamente ás concas do Sena e do Loire, agás o sector nororiental, que xa forma parte das concas do Mosa e do Moselle. O clima pasa progresivamente de oceánico, preto de Manche, a semicontinental ao L, e no centro e no S é bastante seco. Dentro da actividade económica predomina o gran foco industrial da aglomeración de París. Certas zonas, como Champagne e sectores de Borgoña (Chablis), producen recoñecidos viños de calidade.

TERRITORIOS

Territorio comprendido dentro do Ducado de Francia e que pertencía aos robertinos, desde que o duque Roberto o Forte (morto en 866), casou con Adelaida, viúva do conde Conrado. O Rei Hugo I Capeto, fillo do duque Hugo o Grande (morto en 956), incorporouno á coroa co Ducado de Francia. Foi restablecido por Luís Filipe I, para cederllo ao seu neto Filipe de Orléans, convertido en xefe da dinastía orleanista en 1842 e da casa real de Francia en 1883 como Filipe VII de Francia. En 1886, este tivo que abandonar Francia e o condado foi ocupado de novo polo seu neto Enrique de Orléans, que coa morte de seu pai, en 1940, converteuse no xefe da casa real de Francia (Enrique VI de Francia) no exilio. En 1950, ao ser derrogada a lei de exilio, estableceuse en Francia.

PERSOEIRO

Arqueólogo francés. Residiu en Madrid desde 1897 e foi o primeiro director da Casa de Velázquez (1928). Realizou diversas escavacións na Península Ibérica e tivo un papel destacado nas primeiras investigacións arqueolóxicas dos iberos. Adquiriu, en 1897, a Dama de Elx para o Musée du Louvre.

SEMANARIOS

Semanario informativo de actualidade fundado en París, en 1949, por Jean Prouvost, como continuación do semanario deportivo Match, que desapareceu durante a ocupación nazi. Editado polo grupo Hachette Filipacchi Médias, as súas reportaxes -en que se tratan temas nacionais e internacionais-, o tratamento da información, a súa fotografía e as grandes informacións en equipo convertérona nunha revista de referencia internacional e a máis divulgada no mundo de fala francesa. Inclúe artigos en que se analiza a situación política e social no mundo, e apartados especiais dedicados á saúde, ao diñeiro e á gastronomía.

DIARIOS

Diario francés vespertino, fundado en París en 1923. Desde 1930 Jean Prouvost converteuno no primeiro xornal da capital francesa, grazas ao seu sensacionalismo e ao emprego da fotografía. Instalado en Lyon (1940), a censura de Vichy suprimiuno en 1943. Mentres, en París, os alemáns controlaban un falso Paris-Soir colaboracionista, que desapareceu en 1944. Co tempo converteuse nun medio de comunicación de referencia en Francia que se caracterizan pola análise de temas nacionais e internacionais, tratados nos apartados de deportes, industria, política, negocios, saúde, sociedade e tecnoloxía.

PERSOEIRO

Escritor e xornalista italiano. Comezou a súa carreira literaria con Il ragazzo morto e la cometa (1951), e conseguiu un éxito total con Il prete bello (1954). Posteriormente publicou as novelas Il fidanzamento (1956), Amore e fervore (1959), Il padrone (1965) e Biafra (1968), o diálogo L’assoluto naturale (1966), os apólogos de Il crematorio di Vienna (1969), contos como Sillabario nº 1 (1972) ou Sillabario nº 2 (1982), diversas reportaxes xornalísticas e o libro de narracións Gli americani a Vicenza (1987).