"UIT" (Contén)

1. Relativo ou pertencente a Aquitania ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Aquitania.

3. Individuo dun populus prerromano do O de Occitania, situado entre os Pireneos, na marxe esquerda do Garona e o Atlántico. Dividíanse en numerosos pequenos grupos: nos vales pirenaicos estaban os sibuzates, oscidates, onesii, campani, ademais dos tarbeli que se estendían tamén por Chalosse, e os garumni, que vivían entre o Val de Arán e a parte da conca alta do Garona; nas planicies subpirenaicas atopábanse os bigerriones, vernani tarusates; en Armagnac, os ausci elusates; en Lomagne os lactoratenses; ao N de Condamés, os sotiates e en Landes os cocosates, boii vesates. No ano 56 a C Publio Craso, enviado por Xulio César para rematar a conquista das Galias, comezou o proceso romanizador da Aquitania.

4. Lingua prerromana falada, segundo os testemuños de César, entre os Pireneos e o Garona. Os poucos coñecementos que se teñen chegaron a través dos nomes persoais e relixiosos -en inscricións latinas- e da toponimia. O aquitano podería ser unha lingua intermedia entre o éuscaro e o galo.

PERSOEIRO

Pensador e político grego. Amigo de Platón. Interesouse pola Mecánica, a Física, a Astronomía e a Teoría Musical aínda que estudiou principalmente cuestións relacionadas coa Matemática. Segundo Eratóstenes, foi o primeiro que intentou solucionar o problema da duplicación do cubo. Só se conservan fragmentos das súas obras.

1. Profesional da Arquitectura. Combinando técnica e arte, ten ao seu cargo a concepción e proxecto da obra, o deseño dos planos, a elección dos materiais máis indicados, a supervisión da construción e o seguimento da mesma unha vez rematada. Para exercer a profesión esíxese o título académico da Escola Técnica Superior correspondente e a calidade de membro dun colexio oficial. Na Idade Media denominábase cos nomes de mestre de obras, mestre construtor ou mestre de mazonería. No Renacemento distínguese entre o mestre de obras como executor das mesmas e o arquitecto ou autor do deseño do edificio.

2. Profesional da rama da construción encargado de aparellar e de comprobar a correcta execución dunha obra. Tamén resolve problemas de execución e revisa a boa calidade dos materiais, as medidas, os prezos unitarios e as facturas do construtor para autorizar o seu cobramento. Pode actuar en calidade de perito para sinalar límites de posesión, aforar caudais de auga, valorar obras, terreos, etc.

1. Ciencia da Arquitectura, conxunto das regras da Arquitectura.

2. 1. Segundo Aristóteles, ciencia principal con relación a outra que ten as finalidades subordinadas a esta.

   2. Se-gundo Kant, arte de construír un sistema, é dicir, a teoría do que hai de científico no coñecemento humano en xeral.

1. Concepción de espacios ou conxunto de espacios para o uso e a ambientación do ser humano. Vitrubio iniciou os estudios sobre a Arquitectura con De architectura (27-23 a C), analizando a problemática arquitectónica desde diferentes puntos de vista. Para Giedion a creación arquitectónica é a aplicación correcta dos materiais e dos principios económicos á creación dos espacios para uso humano. Algúns autores, como Pevsner, distinguen entre construción e Arquitectura, reservando esta denominación ás obras con estética. Outros combinan as ideas de utilidade e estética. Para Le Corbusier é confort e proporción, razón e estética, máquina e plástica, calma e beleza. Así mesmo, Barthes defínea, dende un punto de vista semántico, como unha logotécnica e Fusco como un medio de comunicación social. Para Rogers, que introduce o factor tempo na definición, a Arquitectura é a caracterización do tempo no espacio. Segundo León Battista Alberti, en De re aedificatoria, a Arquitectura consiste...

2. Composición, estrutura, maneira de encaixar e distribuír as diversas partes dun organismo ou dunha obra.

3. 1. Xeito de organizarse e interactuar os elementos principais dun ordenador (microprocesador, memoria central, periféricos, etc) entre si; así como cada elemento illado (organización interna dos microprocesadores ou dos sistemas operativos) ou, en xeral, calquera sistema informático.

   2. arquitectura aberta

      Aquela na que os ordenadores poden traballar en rede con outros de características distintas.

   3. arquitectura de rede

      Configuración dunha rede informática.

   4. arquitectura do bus

      Configuración dun conxunto de dispositivos de conexión utilizados polos distintos compoñentes dun ordenador para intercambiar datos, que determinará a velocidade máxima coa que estes serán transferidos no interior do equipo informático e os seus periféricos.

   5. arquitectura pechada

      Aquela na que un ordenador só pode traballar en rede con outros aparellos totalmente compatibles.

4. Arte e técnica da distribución dos diversos elementos e da estruturación xeral do libro.

5. Arte de proxectar e construír navíos. A arquitectura naval divídese en: construción naval, que estudia e proxecta a construción dun navío en todo o que fai referencia a formas, estruturas, materiais, etc, e teoría do navío, que o estudia como vaso flotante, tendo en conta a súa estabilidade, flotabilidade e as forzas ás que estará sometido ao navegar. A ampla difusión dos primeiros libros publicados a mediados do s XVIII foi a base do rápido desenvolvemento de proxectos de navíos no s XIX. Cómpre salientar os tratados Scientia navalis (Ciencia naval, 1749) de Euler e Traité du navire (Tratado de navegación, 1746) de Bouger. Chapman propugnou a ampliación cos navíos que construíu e coas súas obras Architectura navals mercatoria (Arquitectura para a mariña mercante, 1768) e Tractat om Skeppsbyggeriet (Tratado de construción naval, 1775). Esta arte ampliouse coa aparición das máquinas de vapor. As diferentes formas de propulsión incrementan...

1. Trabe mestra disposta de xeito horizontal sobre piares ou columnas para vencer o van aberto entre elas. Recibe as cargas dos pavimentos superiores e transmíteas cara aos seus apoios.

2. Parte baixa do entaboamento que repousa sobre os capiteis das columnas.

PERSOEIRO

Realizador cinematográfico, posuidor dun estilo refinado, elegante, frío e académico, cun humanismo tipicamente burgués. É un dos representantes característicos do cinema inglés. Dirixiu filmes con moito éxito como The runaway princess (1929), Tell England (1930), Pygmalion (1938), película coa que foi coñecido, The way of stars (O camiño das estrelas, 1945), que o afirmou como un gran director e The browning version (1951), froito dunha colaboración co autor dramático Terence Rattigan e ópera prima deste realizador inglés. Traballou con grandes actores como Sofía Loren en The millionaire (1961) ou Elizabeth Taylor, Orson Welles e Louis Jourdan en The VIP´s (1963).

PERSOEIRO

Político británico, primeiro conde de Oxford e Asquith (1925). Avogado educado nas Universidades de Londres e Oxford, entrou en política da man do Partido Liberal. Foi membro do Parlamento (1886-1918; 1920-1924), ministro do Interior (1892-95) nos gabinetes de Gladstone e Rosebery, e Primeiro Ministro (1908-1916). Obtivo o acta parlamentaria de 1911 e defendeu o Home Rule Bill de 1914. En 1915 formou un gobernou de coalición pero tivo que demitir ao ano seguinte. Foi substituído por Loyd George, feito que provocou a división do partido liberal, que Asquith conseguiu reunificar e encabezar entre 1923-1926.

PUBLICACIÓNS

Publicación que apareceu en 1888 na cidade da Coruña. Cesou tralo número 800 que correspondía a agosto-setembro de 1969. Debaixo do título da portada aparecía o texto “Centro de primera Enseñanza. Fundado en 1888”. Dende decembro de 1966 figuraba como director Eduardo R. Losada. A revista, de tendencia católico-conservadora, era de periodicidade mensual e, ás veces, bimestral. Dende 1958 esta revista estivo dedicada sobre todo á beneficencia e o tema principal das publicacións era a recollida de doazóns. Case todos os exemplares levaban un artigo amodo de editorial no que en moitas ocasións se introducían apuntamentos de carácter político, como as críticas contra os apóstatas e contra os países de réxime comunista.