"Lor" (Contén)

1. Relativo ou pertencente á clorose.

2. Que ou quen padece clorose.

1. Relativo ou pertencente ao ácido cloroxénico.

2. Factor importante do metabolismo de diversas plantas. Obtense dos grans de café verdes e tamén doutras plantas dicotiledóneas.

1. 1. Combinación do cloro cun corpo composto ou simple distinto do osíxeno e do hidróxeno. Os cloruros obtéñense por acción do cloro ou do ácido clorhídrico sobre o metal ou o seu óxido. O cloruro de sodio -coñecido como sal común- úsase na alimentación, e o de potasio emprégase como fertilizante; os dous atópanse en estado natural. O cloruro de zinc é un desinfectante, o mercurioso un purgativo e o mercúrico un antiséptico. Os cloruros de metais preciosos utilízanse en fotografía.

   2. cloruro de acilo/cloruro de ácido [R-CO-Cl]

      Composto orgánico que se obtén pola acción dos derivados clorados do fósforo ou pola do cloruro de tionilo sobre un ácido orgánico.

   3. cloruro de etilo [cloroetano: CH 3 CH 2 Cl]

      Haluro de alquilo, gas obtido por acción do cloro sobre o etilo en presenza de HCl e luz. Emprégase como refrixerante, como solvente e como anestésico.

   4. cloruro de metilo [clorometano: CH 3 Cl]

      Gas facilmente licuable que se obtén pola acción do cloruro de hidróxeno sobre o metanol. Emprégase como propulsante para aerosois de alta presión, como pesticida, como anestésico e como refrixerante na polimerización do caucho.

   5. cloruro de vinilo [cloroetileno: CH 2 =CHCl]

      Haluro de alquenilo, gas de olor etéreo a temperatura ambiente que se obtén por haloxenación do etileno. Emprégase na industria dos plásticos para a obtención do policloruro de vinilo.

2. Anión Cl - que se pode considerar que deriva formalmente do ácido clorhídrico por perda do hidróxeno.

PERSOEIRO

Militar inglés. Xefe da expedición militar que, procedente de Ribadeo (lugar invadido ao mando do comandante Broom), desembarcou na praia de Samil o 10 de outubro de 1719, o 12 tomou Bouzas e o 19 logrou a capitulación dos soldados que defendían a fortaleza do Castro (Vigo). O 6 de novembro, reembarcou cara a Inglaterra despois de abandonar o proxecto de invadir Galicia.

PERSOEIRO

Poeta, crítico e ensaísta inglés. Colaborou con William Wordsworth en Lyrical Ballads (Baladas líricas), obra fundamental do romanticismo inglés que incluía unha das súas obras mestras, o poema “The Ancient Mariner” que xunto con “Kubla Khan” e a primeira parte do “Christabel”, do mesmo período, representa o punto máis álxido do seu talento poético, cunha complexidade simbólica e unha vontade de entregarse ao insconciente que parecen anticipar as descobertas do simbolismo e do surrealismo. Unha viaxe por Alemaña (1797-1798) púxoo en contacto coa filosofía idealista de Kant e Schelling, que influíu sobre a parte máis intelectual da súa obra. Destaca tamén a súa Biographia literaria (1817), en forma de autobiografía espiritual. As súas conferencias sobre Shakespeare foron revolucionarias e estableceron dun só golpe a técnica de interpretación psicolóxica dos personaxes que determinou unha gran parte da crítica moderna.

1. Acción e efecto de colorar ou colorear.

2. Cor que se lle aplica a algo ou cor que adquire unha cousa.

3. Tonalidade que presenta a cor de algo.

4. Conxunto de cores.

5. Procedemento empregado en citoloxía, histoloxía, microbioloxía e bioquímica para discernir os diversos compoñentes da mostra viva ou fixada sometida a exame. Baséase na capacidade selectiva e diferencial dos compoñentes para reter a materia colorante. A afinidade por un colorante determinado pode ser un carácter fundamental de certas células, como os leucocitos eosinófilos. Os colorantes ácidos son ácidos tinguidos ou os seus sales e empréganse para tinguir as estruturas citoplasmáticas. Os colorantes básicos son bases tinguidas ou os seus sales e empréganse para tinguir diversas estruturas do núcleo celular. Chámase coloración diferencial á que se realiza mediante dous colorantes; o primeiro fíxase en diversas estruturas e resiste o lavado posterior, e o segundo actúa sobre os elementos que non fixara o anterior. Este principio rexe na coloración de Gram, na que a mostra se fixa con calor, imprégnase dunha solución de violeta de xenciana fenicada e unha solución de iodo,...

6. Parte do colorido que se compón de tres cores relacionadas e dirixidas por unhas normas estéticas que regulan a súa cantidade.

7. 1. coloración de advertencia

      Coloración da superficie externa dun ser vivo que serve para lles mostrar aos posibles depredadores que pode ser perigoso, xa sexa pola presenza de velenos, polo mal sabor ou pola súa capacidade de loita.

   2. coloración protectora

      Coloración da superficie externa dun ser vivo que serve para que a súa presenza pase inadvertida ante posibles depredadores. A ocultación pódese acadar mediante a imitación do contorno (coloración críptica) ou mediante manchas que dificultan o recoñecemento do contorno do animal (coloración disruptiva).

8. Termo que na notación antiga designaba o emprego da cor para encher as notas (vermella ou negra) e indicar diferentes valores de duración ou cambios de ritmo.

RIOS

Río do SO dos EE UU que nace nas Montañas Rochosas, no estado de Colorado, atravesa os estados de Utah e Arizona, e desemboca no golfo de California (México), despois dun percorrido de 1.600 km. Constitúe a primeira reserva hidrolóxica dos estados de Utah, Arizona, Nevada e do SL de California. Explorouno por primeira vez, en 1869, John Wesley Powell.

RIOS

Río de Arxentina, na Patagonia oriental, formado pola unión dos ríos andinos Grande e Barrancas. Serve de límite entre as provincias de Mendoza e Neuquén, La Pampa e Río Negro. As súas augas utilízanse exclusivamente para o rego e desemboca no Atlántico, logo de percorrer 1.150 km, formando un delta ao S de Bahía Blanca.

1. de colorar.

2. Que ten unha cor máis ou menos vermella. OBS: Aplícase sobre todo á cor da cara.