"Est" (Contén)

PERSOEIRO

Virxe e mártir, filla do gobernador romano Quirino. Convertida ao cristianismo por san Potenciano, a quen visitaba na cadea, o seu pai mandouna tirar a un pozo. A súa festividade celébrase o 13 de marzo.

1. Calidade de modesto.

2. Escaseza de recursos.

CIDADES

Cidade do estado de California, EE UU, situada á beira do río Tuolumne, en San Joaquin Valley, ao L de San Francisco (164.730 h [1990])

1. Que non sente ou amosa unha alta opinión de si mesmo.

2. Que non posúe moitos recursos e luxos.

3. Que actúa sen ostentacións.

PERSOEIRO

Bispo de Tréveris (?-486). Foi moi caritativo cos pobres. A súa festividade celébrase o 24 de febreiro.

PERSOEIRO

Militar. Ingresou (1930) no Partido Comunista de España, e ao estoupar a Guerra Civil Española (1936) mandou, sucesivamente, o V Rexemento, a XVIII Brigada Mixta, a IV División, a Agrupación de Vallecas e o V Corpo do Exército. Ascendeu a tenente coronel de milicias (1938) e comandou a Agrupación Autónoma, máis tarde Exército do Ebro, á fronte da que librou a Batalla do Ebro e conseguiu o grao de coronel. Ao finalizar a guerra emigrou a URSS.

1. Causar incomodidade ou malestar a alguén.

2. Resultar molesto algo ou alguén.

3. Causar dor ou malestar físicos pouco intensos.

4. Facer algo que supón unha incomodidade ou un pequeno esforzo.

5. Ofenderse de maneira leve.

1. Acción e efecto de molestar ou molestarse.

2. 1. Perturbación da tranquilidade física ou moral producida por algo que incomoda, prexudica ou desagrada.

   2. Cousa que produce incomodidade ou malestar a alguén.

3. Malestar físico de carácter leve.

1. Que causa molestia.

2. Que sente molestias.

3. Que está ofendido por algo.

PERSOEIRO

Filólogo italiano. Foi investigador de filoloxía románica e publicou unha coidada edición diplomática dun dos dous códices mandados transcribir a comezos do s XVI por Angelo Colocci, Il Canzoniere portoghese della Biblioteca Vaticana (1875).

PERSOEIRO

Escritor. Exerceu primeiro o ensino e logo traballou en tarefas editoriais. En Històries de la mà esquerra (Premio Joan Santamaria 1971) e El cafè de la granota (1985) recreou o pasado mítico da antiga Mequinenza, tema que retomou, cun alcance moito máis ambicioso, nas novelas Camí de Sirga (1988, Premio Joan Crexells 1988, premio Ciutat de Barcelona, Premi de la Crítica Serra d’Or e Premio Nacional de la Crítica 1989) e La galeria de les estàtues (1991). Recibiu o Premi dels Escriptors Catalans (2000) e a Creu de Sant Jordi (2001).

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Badajoz, Extremadura, situado na comarca de La Sierra (4.369 h [1991]). A agricultura, a gandería, os serradoiros e as industrias derivadas son o motor económico do municipio.

PERSOEIRO

Xornalista. De personalidade controvertida, practicou un nacionalismo internacionalista mesturado cun propagandismo anticlerical profundamente relixioso. Aliado de Garibaldi nas súas ideas unitarias, editou Il secolo (1867-1895) e fundou o xornal La vita internazionale (1898). Recibiu o Premio Nobel da Paz (1907).

GALICIA

Escritor e profesor. Especializado en materiais didácticos para o ensino da lingua, como ensaísta publicou un traballo sobre o teatro de Blanco Amor no libro colectivo Sempre en Auria (1993). Autor da guía Costa da Morte: un litoral insólito (1999), con fotografías de Nieves Loperena e Tono Arias, como narrador publicou La última isla (1993), Pancarta para Xulia (1994) e As armas delicadas (1997).